Michiel Hermann (1923-1990)
In het gezin Westerhoff is derde zoon Chiel von Meijenfeldt op 4 januari 1923 geboren in Rotterdam. “Ik denk nog altijd met veel plezier terug aan mijn jeugd, doorgebracht in een stille, eenvoudige wijk op de linker Maasoever, aan de rand van de stad”, schrijft hij. Later voegt hij toe: “Ik ben opgevoed met twee keer naar de kerk op zondag. Je zat altijd met de duvel in je broek hè.” (1)
Hij zou voorbestemd geweest zijn om dominee te worden, maar door de wekker van het toelatingsexamen Gymnasium zijn heen geslapen. Er wordt ook gezegd dat zijn moeder voorvoelde dat de Hogere Burger School beter bij hem paste. Hij doet in 1942 eindexamen HBS-B. Omdat de Duitse bezetting zich verhardt rolt hij door zijn gereformeerde omgeving in de Ondergrondse. In 1944 wordt hij actief in de Binnenlandse Strijdkrachten en krijgt een Engelse opleiding tot reserveofficier. Als de Canadezen begin mei 1945 Voorburg binnenrijden, staat hij in de blauwe overall van de BS de bevrijders op te wachten, stengun op de borst.
Hij zou ook wel eens vaag aan zee hebben gedacht, maar de vaderlandsliefde en het oud-Indië-ideaal dat zijn gereformeerde familie er bij hem heeft ingehamerd, brengt hem er toe zich na de bevrijding als oorlogsvrijwilliger bij de Koninklijke Landmacht aan te melden om daar orde en vrede te brengen. Daar volgt hij het restant van zijn opleiding tot reserveofficier en maakt verschillende acties mee. In 1948 wordt hij benoemd tot luitenant der infanterie en ingelijfd bij het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Na de soevereiniteitsoverdracht eind 1949 maakt hij deel uit van de missie die helpt het Indonesische leger op te bouwen. Later zegt hij daar de orthodoxie van zijn geloof en de westerse cultuur te hebben leren relativeren. (2)
 |
 |
In het laatste oorlogsjaar trouwt Chiel op Kresek, Tangerang op 21 maart 1949 met Cornelia Klazina (Cora) Gloude. Zij is in Schiedam op 16 maart 1924 geboren. Eenmaal terug in Nederland wordt Chiel in 1953 pelotonscommandant bij de landmacht en heeft vanaf 1955 diverse troepen- en staffuncties, waaronder instructeur op de School Reserveofficieren Infanterie. Hij krijgt toegang tot de Hogere Krijgsschool en studeert daar met de hoogste resultaten af. In 1964 krijgt Chiel een training aan het Command and General Staff College in Fort Leavenworth in de VS. Hij wordt adjudant van Staatssecretaris Haex (CHU) van Defensie voor de modernisering van de krijgsmacht. In 1967 wordt hij onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. In 1970 begint hij als directeur van het Studiecentrum voor Militair Leiderschap. In 1972 is hij plv. commandant van de Pantserinfanteriebrigade te Oirschot.
In 1976 wordt Chiel generaal-majoor en gouverneur-generaal van de Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda. Eind 1977 overlijdt zijn vrouw na een langdurige ziekte. Een half jaar later trouwt hij met Isole Hild, een medewerker op de KMA. Binnen de KMA bereikt de roddel een hoogtepunt, maar Chiel zegt: “Daar heb ik weinig antenne voor”. (3)
Half 1980 neemt Chiel afscheid van het leger. Hij wordt onderscheiden als ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. (4) Hij overlijdt in 1990 op 67-jarige leeftijd aan hepatitis. In zijn leven ontving hij de onderscheidingen Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en Ridder in de Orde van Oranje-Nassau met de Zwaarden. Verder in de Rode Generaal.
Terug *** Zijtak Goude/Hild *** Verder
1. “Het vijandsbeeld. Anders denken over politiek, bewapening en vrede”, Ede 1984, blz. 6. “M.H. von Meijenfeldt, de generaal. Uitgetekend”, Haagse Courant 15-11-1980.
2. Nationaal Archief, Inventarissen, 2.10.50.02 Inventaris van het archief van de Stichting Administratie Indische Pensioenen, Stamboekgegevens KNIL-militairen, ca.1852-1951. nr. 60 Maugenest-Meijenfeldt, Michiel Hermann.
3. NRC Handelsblad 15-11-1980.
4. Kanselarij der Nederlandse Orden, Staatscourant 1980, 138, Gedecoreerden.