{"id":54501,"date":"2023-03-17T08:01:03","date_gmt":"2023-03-17T08:01:03","guid":{"rendered":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/?page_id=54501"},"modified":"2023-06-22T12:45:25","modified_gmt":"2023-06-22T12:45:25","slug":"meritforteckning-1795","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/?page_id=54501","title":{"rendered":"Merit 1795"},"content":{"rendered":"

Meritf\u00f6rteckning van Johann August von Meijerfeldt jr<\/strong><\/span><\/p>\n

B. Steckz\u00e9n<\/a><\/span>, \u201cV\u00e4sterbottens Regementes Officerare till 1841. Biografiska Uppgifter \u00d6ver Officerare Och Likst\u00e4llda Vid V\u00e4sterbottensf\u00e4nnikan Och V\u00e4sterbottens Regemente\u201d, Ume\u00e5 1955, <\/span><\/span><\/strong>pag. 312-316.\u00a0<\/span><\/span><\/strong><\/span>665. Meijerfeldt, Johan August, greve,
\n<\/span><\/span><\/strong>\u25ca – \u25ca\u25ca <\/span><\/span><\/strong>(Ruller eller militier\u00e4kningar i Krigsarkivet – Meritf\u00f6rteckningar i Krigsarkivet).
\n<\/span><\/span><\/span>Meriter:<\/em> M uppgiver i sin meritf\u00f6rteckning nedanst\u00e5ende \u00bbanekdoter\u00bb ang\u00e5ende sitt leverne:<\/span><\/p>\n\n\n\n\n\n\n
212<\/span><\/p>\n

\u00c5r 1737 blev jag av konung Fredrik utn\u00e4mnd till kammarherre men som h\u00e5gen till milit\u00e4ren fr\u00e5n min sp\u00e4da barndom varit s\u00e5 stor hos mig, s\u00e5 ville jag intet veta av denna kungliga n\u00e5den, varf\u00f6r kallelsebrevet av mina f\u00f6r\u00e4ldrar blev g\u00f6mt och har jag det aldrig sett f\u00f6rr\u00e4n jag redan var f\u00e4ltmarskalk, d\u00e5 jag r\u00e5kade det bland n\u00e5gra familjepapper, men en f\u00f6rarefullmakt, som jag bekom vid d\u00e5varande \u00f6verste greve Dohnas regemente, som l\u00e5g i garnision i Stralsund, blev av mig med st\u00f6rsta gl\u00e4dje och omsorg mottagen och f\u00f6rvarad. Emellertid var ovann\u00e4mnda kammarherrebrev dock nyttigt emedan jag d\u00e4rigenom 1744 fick under namn av byte med en med \u00f6verstel\u00f6jtnants karakt\u00e4r vid Drottningens livregemente placerad kapten vid namn von Buggenhagen, f\u00f6rmedelst 4000 riksdalers mellanavgift, dess kompani och blev kapten, men som jag l\u00e4ngtade att i krig vinna n\u00f6diga kunskaper och f\u00f6rtj\u00e4na detta i den tiden och f\u00f6r mina \u00e5r gjorda framsteg, s\u00e5 anh\u00f6ll jag s\u00e5 l\u00e4nge hos mina f\u00f6r\u00e4ldrar att jag \u00e5ret d\u00e4rp\u00e5 1745 fick som volont\u00e4r g\u00e5 till den i B\u00f6hmen d\u00e5 emot konungen i Preussen st\u00e5ende \u00f6sterrikiska och sachsiska arm\u00e9n under prins Carl av Lothringen bef\u00e4l, under vilken sachsiska f\u00e4ltmarskalken, hertigen av Weissen-<\/span><\/td>\n

212<\/span><\/p>\n

In 1737 werd ik door koning Fredrik tot kamerheer benoemd, maar omdat het verlangen naar het leger van kinds af aan zo groot bij mij was geweest, wilde ik niets weten van deze koninklijke gratie, daarom werd de uitnodiging door mijn ouders verborgen en heb ik hem nooit gezien tot ik al veldmaarschalk was, toen ik het tussen wat familiepapieren toevallig tegenkwam, maar een verkenners volmacht, die ik kreeg van het regiment van de toenmalige kolonel graaf Dohna, dat gelegerd was in Stralsund, werd door mij ontvangen en beantwoord met de grootste vreugde en zorg. Bovengenoemde kamerheers-brief was echter niettemin nuttig, want in 1744 verkreeg ik onder de naam van uitwisseling met een kapitein genaamd von Buggenhagen, geplaatst met de rang van luitenant-kolonel in het Lijfregiment van de Koningin, door middel van een tussentijdse vergoeding van 4.000 riksdaler, zijn compagnie en werd kapitein, maar omdat ik naar oorlogskennis <\/span>verlangde na de vooruitgang die ik in mijn jaren had geboekt, drong ik zo lang bij mijn ouders aan dat ik het volgende jaar 1745 als vrijwilliger naar het Oostenrijkse en Saksische leger onder prins Carl van Lotharingen ging, dat toen in Bohemen streed tegen het bevel van de koning van Pruisen, waaronder de Saksische veldmaarschalk, de hertog van Weissen-<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n

213<\/span><\/p>\n

fels d\u00e5 kommenderade sachsiska trupperna och hade denne under Karl XII:s krig tj\u00e4nst med\u00a0oss och blivit bekant med min far; jag blev av honom rekommenderad och ehuru d\u00e4r var sv\u00e5rt f\u00f6r fr\u00e4mmande volont\u00e4rer att ankomma dock med mycken godhet emottagen samt anl\u00e4nde till l\u00e4gret i K\u00f6niggr\u00e4tz, varest arm\u00e9n stod. D\u00e5 sachsiska trupperna emot h\u00f6sten till st\u00f6rsta delen skildes fr\u00e5n arm\u00e9n f\u00f6r att avg\u00e5 och bet\u00e4cka sitt land samt hertigen av Weissenfels med dem f\u00f6ljde, blev av honom rekommenderad till Prins Carl av Lothringen och hos honom antagen som volont\u00e4r och bevistade bataljen vid Sohr (Soor) samt vinterkampanjen \u00e5t L\u00f6ssnitz och sachsiska gr\u00e4nsen, d\u00e4rvid, sedan preussiska arm\u00e9n inbrutit i Sachsen, bataljen vid Kesseldorf f\u00f6rekom, vilken jag, ehuru \u00f6sterrikiska arm\u00e9n ej hann fram dock j\u00e4mte n\u00e5gra andra volont\u00e4rer, som vid underr\u00e4ttelsen om fiendens annalkande om natten f\u00f6rut ditskyndade, ock s\u00e5ledes bevistade. Som kort d\u00e4rp\u00e5 Dresdenfreden med konungen av Preussen blev sluten men kriget med Frankrike kontinuerade, anh\u00f6ll jag \u00e5ret d\u00e4rp\u00e5, n\u00e4mnligen 1746, hos konung Fredrik om dess rekommendation till f\u00e4ltmarskalken fursten av Waldeck, vilken kommenderade de vid Allierade arm\u00e9n i Brabant befintliga holl\u00e4ndska trupperna och begav mig till desamma samt blev med mycken godhet emottagen och efter n\u00e5gon tid till orders f\u00f6rande och flera dylika f\u00f6rr\u00e4tthingar av honom employerad, Ibland \u00e5tskilliga mindre aff\u00e4rer som f\u00f6ref\u00f6llo, blev vid en arri\u00e4rgardestr\u00e4ffning min h\u00e4st blesserad. H\u00f6sten d\u00e4rp\u00e5 f\u00f6ref\u00f6ll bataljen vid Raucoux, varvid huvudsakligen v\u00e4nstra flygeln under fursten av Waldeck kom i aff\u00e4r och som n\u00e5gra bataljoner bayerska trupper kommo i oordning, vilken fursten sj\u00e4lv ville \u00e5terst\u00e4lla, exponerade han sig s\u00e5 att hans kappa blev av en musk\u00f6tkula genomskjuten och alla som voro med honom blesserade undantag\u00e5ndes jag, som lycklig och glad kom d\u00e4rifr\u00e5n. Efter kampanjens slut f\u00f6ljde jag fursten av Waldeck till Haag och tillbragte vintern med honom dels d\u00e4r, dels i dess land i Arolsen, varest han p\u00e5 n\u00e5gon tid begav sig; var sedan med honom vid Amsterdam; kort f\u00f6re dess \u00e5terresa till Arolsen blev jag med n\u00e5gra depecher r\u00f6rande p\u00e5f\u00f6ljande f\u00e4ltt\u00e5g av honom som kurir f\u00f6ruts\u00e4nd till Haag och giordes denna ritt fr\u00e5n onsdagsmorgonen helt bittida till fredagseftermiddagen, d\u00e5 jag ankom till Haag.<\/span>
\n1747 vid kampanjens b\u00f6rjan blev jag av fursten utn\u00e4mnd till en av dess generaladjutanter. Detta \u00e5r kommenderade hertigen av Cumberland arm\u00e9n och under honom f\u00e4ltmarskalk Batthiani \u00f6sterrikiska och fursten av Waldeck de holl\u00e4ndska och de i deras sold varande trupperna; engelska trupper voro under general Ligonier och de hessiska under d\u00e5varande arvprinsen, sedermera lantgrevens bef\u00e4l.<\/span>
\nVid bataljen av Lofeld (Laffelt), som under detta f\u00e4ltt\u00e5g gavs och varvid allenast v\u00e4nstra flygeln och centern kom till tr\u00e4ffning, blev jag, d\u00e5 jag med n\u00e5gon rapport om sakernas st\u00e4llning till hertigen av Cumberland och av honom i anledning d\u00e4rav till f\u00e4ltmarskalken Batthiani blivit f\u00f6rs\u00e4nd f\u00f6r act yrka p\u00e5 att h\u00f6gra flygeln skulle framrycka och attackera, s\u00e5 hade p\u00e5 \u00e5terkomsten omst\u00e4ndigheterna \u00e4ndrat sig, och d\u00e5 jag f\u00f6r att vara n\u00e4rmare red genom Ollitikze by, vilken under varande tid av v\u00e5ra trupper blivit evakuerad och fientliga kavalleriet framryckt, s\u00e5 r\u00e5kade jag in bland dem och bj\u00f6d v\u00e4l till att rida undan, men som min h\u00e4st genom den starka ritten intet stort orkade, blev jag genast kringr\u00e4nd och d\u00e5 gav jag mig. Sedan jag givit mig till k\u00e4nna, f\u00f6rdes jag genast till h\u00f6jden av Herderen, varest konungen omgiven av en stark bet\u00e4ckning befann sig; gamle marskalken greve Nocilus, som var n\u00e4rvarande, ville examinera mig om v\u00e5ra truppers st\u00e4llning med mera, men som jag gav allenast generella och honom intet n\u00f6jaktiga svar, blev jag vidare f\u00f6rs\u00e4nd och passerade natten j\u00e4mte en f\u00e5ngen<\/span><\/td>\n

213<\/span><\/p>\n

fels het bevel over de Saksische troepen voerde, en tijdens de oorlog van Karel XII dienst bij ons had gedaan en mijn vader kende; Ik werd door hem aanbevolen en hoewel het voor buiten-landse vrijwilligers moeilijk was om daar aan te komen, werd ik met grote vriendelijkheid ontvangen en kwam ik aan in het kamp in K\u00f6niggr\u00e4tz, waar het leger gelegerd was. Toen de Saksische troepen tegen de herfst grotendeels gescheiden waren van het leger om te vertrekken en hun land te dekken en de hertog van Weissenfels hen volgde, werd ik door hem aanbevolen bij de prins Carl van Lothringen en door hem aanvaard als vrijwilliger en was\u00a0 getuige van de Slag bij Sohr (Soor) en de wintercampagne voor L\u00f6ssnitz en de Saksische grens, waarin, nadat het Pruisische leger Saksen was binnengevallen, de Slag bij Kesseldorf plaatsvond, die ik, hoewel het Oostenrijkse leger geen tijd had om te bereiken, samen met enkele andere vrijwilligers, die, toen ze de avond ervoor op de hoogte waren gebracht van de nadering van de vijand, zich daarheen haastten en zo deelnamen. Toen kort daarna de Vrede van Dresden met de koning van Pruisen werd gesloten, maar de oorlog met Frankrijk doorging, deed ik h<\/span>et volgende jaar, namelijk in 1746, een beroep op koning Frederik voor zijn aanbeveling aan de veldmaarschalk prins van Waldeck, die het bevel voerde over de Nederlandse troepen die aanwezig waren bij het geallieerde leger in Brabant en naar hen toe ging en met grote vriendelijkheid werd ontvangen en na enige tijd commando’s kreeg en verschillende van dergelijke voorrechten in dienst van hem. Soms gebeurde er diverse kleinere zaken, bij een achterhoedegevecht raakte mijn paard gewond. In de daaropvolgende herfst woedde de Slag bij Raucoux, waarin voornamelijk de linkervleugel onder de prins van Waldeck in actie kwam, en toen enkele bataljons Beierse troepen in wanorde raakten, die de prins zelf wilde herstellen, stelde hij zich zodanig bloot zodat zijn jas werd doorboord door een musketkogel, en allen die bij hem waren, zegenden een uitzonderlijke geest, die daar gelukkig en vreugdevol vandaan kwam. Na het einde van de veldtocht volgde ik de prins van Waldeck naar Den Haag en bracht de winter bij hem door, deels daar, deels in het land van Arolsen, waar hij ook heen ging; was toen bij hem in Amsterdam; kort voordat hij naar Arolsen terugkeerde, werd ik door hem als koerier naar Den Haag gestuurd met enkele berichten over de volgende campagne, en ondernam deze rit van woensdagochtend vrij vroeg tot vrijdagmiddag, toen ik in Den Haag aankwam.
\nIn 1747, aan het begin van de campagne, werd ik door de prins aangesteld als een van zijn adjudanten-generaal. Dit jaar voerde de hertog van Cumberland het leger aan, en onder hem veldmaarschalk Batthiani de Oostenrijkers, en de prins van Waldeck de Nederlanders en hun huurtroepen; Engelse troepen stonden onder generaal Ligonier en de Hessen onder de toenmalige kroonprins, later het bevel van de landgraaf.
\n<\/span>Bij de Slag bij Lafelt die tijdens deze veldtocht werd uitgevochten en waarbij alleen de linkervleugel en het centrum met elkaar in aanraking kwamen, werd ik met een verslag van de stand van zaken naar de hertog van Cumberland gestuurd, en door hem bij die gelegenheid naar de veldmaarschalk Batthiani dat hij op de rechtervleugel zou oprukken en aanvallen, maar bij de terugkeer waren de omstandigheden veranderd, en toen ik, om dichterbij te zijn, door het dorp Ollitikze reed, dat intussen was ge\u00ebvacueerd door onze troepen en de cavalerie van de vijand was opgeschoven, ik toevallig tussen hen kwam en probeerde weg te rijden, maar omdat mijn paard niet veel kon doen tijdens de snelle rit, werd ik onmiddellijk omsingeld en toen gaf ik het op. Nadat ik mezelf had bekendgemaakt, werd ik onmiddellijk naar het plateau van Herderen gebracht, waar de koning werd omringd door een sterke dekking; de oude maarschalk graaf Nocilus, die aanwezig was, wilde mij ondervragen over de positie van onze troepen, enz.,\u00a0<\/span>maar omdat ik hem alleen algemene en niet bevredigende antwoorden gaf, werd ik verder gestuurd en bracht ik de nacht door met een gevangen<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n

314<\/span><\/p>\n

engelsk officer uti ett enstaka hus under bevakning av 12 av 15 infanteri. Andra\u00a0dagen blev jag d\u00e4rifr\u00e5n transporterad till Thagern, varest jag r\u00e5kade general Ligonier, generall\u00f6jtn Ischburg och flere av de v\u00e5ra som f\u00e5ngar med vilka jag \u00e5t middagen, som p\u00e5 konungens bekostnad var ganska v\u00e4l serverad med tvenne serviser och dessert efter\u00e5t, silverservis etc.<\/span>
\nP\u00e5 v\u00e4gen dit m\u00f6tte jag fursten av Waldecks hovtrumpetate och med honom min kammartj\u00e4nare, vilken fursten, i \u00f6vertygelse att jag blivit skjuten, hade avs\u00e4nt att upps\u00f6ka och reklamera mitt lik men ifall jag \u00e4nnu vore vid liv, bedja marskalk de Saxe att jag skulle \u00e5ters\u00e4ndas d\u00e5 tillika en fransysk brigadier och elva andra officerare, som av dess trupper voro tillf\u00e5ngatagna, skulle \u00e5ters\u00e4ndas, Sedan denna trumpetare anl\u00e4nt till marskalk de Saxe, ankom i f\u00f6ljd d\u00e4rav, d\u00e5 vi \u00e4nnu sutto till bords, dess f\u00f6rste generaladjutant le brigadeur Gader, som genast underr\u00e4ttade sig, \u00bbsi le comte Meijerfeldt se trouvait parmi nous\u00bb, och d\u00e5 jag givit mig tillk\u00e4nna sade han, \u00bbque la requisition faite de prince de Waldeck, j’etois le maitre de retourner aux lui\u00bb, vartill jag genast var f\u00e4rdig, men som ovann\u00e4mnda generaler, emellan vilka jag satt och vilka hade mycken v\u00e4nskap f\u00f6r mig, sade att jag intet s\u00e5 hastigt skulle skynda bort utan sluta m\u00e5ltiden, kom jag ej att fara s\u00e5 snart utan dr\u00f6jde till andra morgonen, d\u00e5 jag blev f\u00f6rd till marskalk de Saxe h\u00f6gkvarter, som var i Stora commendenet, varest natten f\u00f6re bataljen v\u00e5rt<\/span>
\nh\u00f6gkvarter varit. H\u00e4rst\u00e4des bevisades mig mycken h\u00f6vlighet av alla d\u00e4rvarande. Jag minns bl. a. att le prince de Turenne, som var colonelgeneral de la Cavalerie, ville, d\u00e5 han s\u00e5g mig utan v\u00e4rja, genast l\u00e5ta efters\u00f6ka densamma, men bad jag honom intet g\u00f6ra sig det besv\u00e4ret samt tillade att som jag ej blivit fouillerad utan endast mina pistoler och v\u00e4rja mig fr\u00e5ntagna s\u00e5 tillh\u00f6rde de med r\u00e4tta dem, som tagit detsamma liksom ock h\u00e4sten, vilken jag under lika h\u00f6vlig form \u00e4nnu fick nyttja. Ty n\u00e4r ryttarna, som tagit mig till f\u00e5nga, avl\u00e4mnade mig till infanteriet, vilket, om jag minns r\u00e4tt, var le regiment Picardie, som med flere var inst\u00e4llt i linie, ville de taga h\u00e4sten med sig, varp\u00e5 jag, som ej g\u00e4rna ville g\u00f6ra hela v\u00e4gen till fots, proponerade dem att l\u00e4mna mig honom emot f\u00f6rs\u00e4kran att med f\u00f6rsta s\u00e4nda dem flere h\u00e4star eller ock giva det pris de ville s\u00e4tta p\u00e5 honom. D\u00e5 de intet k\u00e4nde om de kunde lita d\u00e4rp\u00e5 och diskuterade d\u00e4rom sade en av dem \u00bblaisser le cheval \u00e0 monsieur, le Duc en repond\u00bb och sades mig i detsamma att le Duc d’Ahlia, som var \u00f6verste av Picardie och som var n\u00e4rvarande vid denna diskurs bade gjort mig den tj\u00e4nsten, varf\u00f6r jag hos honom avlade min tacks\u00e4gelse j\u00e4mte f\u00f6rs\u00e4kran att s\u00e5 snart jag kommit p\u00e5 n\u00e5gon ort skulle jag genast p\u00e5 ett eller annat s\u00e4tt efter ryttarnes eget val med all tacksamhet f\u00f6rn\u00f6ja dem. Jag fick s\u00e5ledes forts\u00e4tta min v\u00e4g till h\u00e4st och med all kommoditet.<\/span>
\nSom det var n\u00e5got bittida d\u00e5 jag ankom till franska h\u00f6gkvarteret, offererades mig frukost, och blev jag p\u00e5 den korta tiden mycket bekant med de n\u00e4rvarande. Kort d\u00e4refter l\u00e4t marskalk de Saxe, som \u00e4nnu l\u00e5g, kalla mig till sig och sade att fursten av Waldeck, som tycktes mycket intressera sig f\u00f6r mig, hade bett honom \u00e5ters\u00e4nda mig och att han gjorde sig ett n\u00f6je att d\u00e4rutinnan villfara honom, varp\u00e5 jag tackade honom och tillika bad att ut\u00f6ver godheten han beviste mig, till\u00e4gga den att jag kunde bli utv\u00e4xlad eller utl\u00f6st p\u00e5 det jag \u00e5ter kunde g\u00f6ra tj\u00e4nst med mera. H\u00e4rp\u00e5 svarade han att jag nu fick vara n\u00f6jd att bli \u00e5ters\u00e4nd och att man sedan fick se hur det blev med tj\u00e4nstg\u00f6ringen; tillika bad han mig mycket h\u00e4lsa fursten. D\u00e4rp\u00e5 tog jag avsked av<\/span><\/td>\n

\n

314<\/span><\/p>\n

Engelse officier in een vrijstaand huis bewaakt door 12 van de 15 infantristen. De tweede dag werd ik vandaar naar Thagern vervoerd, waar ik toevallig met generaal Ligonier, luitenant-generaal Ischburg en een aantal van onze gevangenen was met wie ik dineerde, dat op kosten van de koning redelijk goed werd geserveerd met twee gangen en een dessert daarna, zilveren servies , enz. Op weg daarheen ontmoette ik de trompettist van de prins van Waldeck, en met hem mijn kamerheer. De prins, die geloofde dat ik was neergeschoten, had hen gestuurd om mijn lichaam op te sporen en op te eisen, maar voor het geval ik nog leefde,\u00a0 maarschalk Von Saxen te smeken mij terug te sturen, terwijl tegelijkertijd een Franse brigadegeneraal en elf andere officieren, die door zijn troepen waren gevangengenomen, zouden worden teruggestuurd. Nadat deze trompettist arriveerde bij maarschalk Von Saxen, dus terwijl we nog steeds tafelden, arriveerde zijn eerste adjudant-generaal brigadier Gader, die zichzelf onmiddellijk liet informeren “si le comte Meijerfeldt se trouvaite parmi nous”, en toen ik mezelf bekend maakte zei hij, “que la requisition faite de prince de Waldeck, j’etois le maitre de retourner aux lui”, waar ik onmiddellijk klaar voor was, maar de bovengenoemde generaals bij <\/span>wie ik zat en die veel vriendschap voor me hadden zeiden dat ik niet zo snel weg moest gaan maar de maaltijd afmaken. Ik kwam niet meteen, maar wachtte tot de tweede ochtend, toen ik naar de maarschalk werd gebracht in Saxen’s hoofdkwartier, dat de nacht voor de Slag ons hoofdkwartier was geweest. Hier werd ik door alle aanwezigen met veel hoffelijkheid bejegend. Ik herinner me o.a. de prins de Turenne, kolonel-generaal van de cavalerie, mij toen zonder schild zag en onmiddellijk wilde laten fouilleren, maar ik vroeg hem de moeite niet te nemen en voegde eraan toe dat aangezien ik niet was gefouilleerd alleen mijn pistolen en schild werden afgenomen, ze behoorden terecht toe aan degenen die hetzelfde hadden meegenomen, evenals het paard, dat ik nog steeds in gebruik had onder dezelfde beleefde vorm. Want toen de ruiters, die mij gevangen hadden genomen, mij uitleverden aan de infanterie, die, als ik het mij goed herinner, het regiment Picardie was, dat met verscheidene anderen in de rij was opgesteld, wilden zij het paard meenemen, waarop ik, die niet de hele weg te voet wilde afleggen, hen voorstelde het aan mij te geven met de verzekering dat ik ze meer paarden zou terugsturen, of de prijs die ze er voor wilden hebben. Toen ze niet wisten of ze het konden vertrouwen en het bespraken, zei een van hen “laisser le cheval \u00e0 monsieur, le Duc en repond”, en mij werd verteld dat le Duc d’Ahlia, die kolonel van Picardi\u00eb was en die bij deze verhandeling aanwezig was, mij die dienst <\/span><\/span>bewees<\/span>, waarvoor ik hem mijn dank betuigde,<\/span> samen met de verzekering dat zodra ik ergens aankwam, ik onmiddellijk op de een of andere manier, naar keuze van de ruiters, zou voldoen met alle dankbaarheid. Ik vervolgde zodoende mijn weg\u00a0 te paard met alle bagage.
\n<\/span>Omdat het wat vroeg was toen ik op het Franse hoofdkwartier aankwam, werd mij een ontbijt aangeboden en in korte tijd raakte ik goed vertrouwd met de aanwezigen. Kort daarna liet maarschalk Von Saxen, die daar nog was, mij bij zich roepen en zei dat de vorst van Waldeck, die veel belangstelling voor mij leek te hebben, hem had gevraagd mij terug te sturen en dat hij er plezier in had hem terwille te zijn, waarop ik hem bedankte en tegelijkertijd vroeg of hij, naast de vriendelijkheid die hij me betoonde, zou vragen\u00a0 om mij te ruilen of aflossen, zodat ik weer dienst kon doen. Hierop antwoordde hij dat ik nu tevreden moest zijn om teruggestuurd te worden en dat later zou worden bezien hoe de dienstregeling zou verlopen; tegelijkertijd vroeg hij me nadrukkelijk de vorst te groeten. Ik nam toen afscheid van<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n

315<\/span><\/p>\n

honom och red med trumpetaren och kammartj\u00e4naren tillbaka samt ankom till furstens h\u00f6gkvarter d\u00e5 han med flere generaler \u00e4nnu sutto till bords.<\/span>
\nEfter 1756 \u00e5rs riksdag gick jag \u00e5nyo ut och gjorde med nuvarande hertig de Brunsvig 1757 \u00e5rs kampanj mot fransosen med Allierade arm\u00e9n under vilken tid jag bevistade bataljen vid Hastenbeck och som Sverige hade f\u00f6rklarat krig mot konungen av Preussen, begav jag mig till v\u00e5r arm\u00e9 och blev 1758 utn\u00e4mnd och som major kommenderade den av alla tyska regementens grenadj\u00e4rer formerade grenadj\u00e4rbataljonen, vilken jag alla \u00e5ren till krigets slut anf\u00f6rde och under den tiden utom min tur avancerade till \u00f6verste. Vid hemkomsten till Sverige blev jag f\u00f6rordnad till generaladjutant hos konung Adolf Fredrik samt efterhand avancerade till generall\u00f6jtnant.<\/span>
\n1788 blev jag i denna v\u00e4rdighet kommenderad till Finland, sedan kriget mot Ryssland blivit deklarerad, samt fick konung Gustaf III:s order att taga bef\u00e4let \u00f6ver den fr\u00e5n trakten av Fredrikshamn till Anjala \u00e5terkomna h\u00e4ren; s. \u00e5. i dec blev mig i n\u00e5der anf\u00f6rtrott bef\u00e4let \u00f6ver arm\u00e9n, vilket jag till den vid V\u00e4r\u00e4l\u00e4 slutade freden bibeh\u00f6ll; 1789, sedan jag intagit H\u00f6gforspassen, blev jag utn\u00e4mnd till general av infanteriet och som detta pass samma h\u00f6st \u00e5ter av fienden blev ockuperat, hade jag den lyckan att \u00e5ret d\u00e4rp\u00e5 1790 \u00e5tertaga detsamma, varigenom vi blevo m\u00e4stare vid Svensksund. F\u00f6r H\u00f6gfors intagande blev jag av Kungl Maj:t utn\u00e4mnd till Riddare med stora korset av sv\u00e4rdsorden; s. \u00e5. vid freden blev jag i n\u00e5der f\u00e4ltmarskalk och av v\u00e5r allern\u00e5digste konung utn\u00e4mnd till Riddare av serafimerorden.<\/span><\/td>\n

315<\/span><\/p>\n

hem en reed met de trompetter en kamerbediende terug en kwam aan bij het hoofdkwartier van de vorst toen hij en verschillende generaals nog aan tafel zaten.
\nNa de Rijksdag van 1756 trok ik er weer op uit en voerde met de huidige hertog van Brunswijk de campagne van 1757 tegen de Fransen met het geallieerde leger, gedurende welke tijd ik deelnam aan de slag bij Hastenbeck, en aangezien Zweden de oorlog had verklaard aan de koning van Pruisen, ik naar ons leger ging en in 1758 werd aangesteld en als majoor het bevel voerde over het bataljon gevormd door alle grenadiers van de Duitse regimenten, waarover ik alle jaren het bevel voerde tot het einde van de oorlog en gedurende die tijd promoveerde ik tot kolonel. Bij mijn terugkeer in Zweden werd ik benoemd tot adjudant-generaal van koning Adolf Fredrik en vervolgens tot luitenant-generaal.
\nIn 1788 kreeg ik in deze hoedanigheid het bevel naar Finland te gaan, nadat de oorlog aan Rusland was verklaard, en kreeg ik van koning Gustaf III de opdracht het bevel over het leger op me te nemen dat uit het gebied van Fredrikshamn naar Anjala was teruggekeerd; hetzelfde jaar in\u00a0<\/span>december werd mij genadig het bevel over het leger toevertrouwd, dat ik behield tot het einde van de vrede in V\u00e4r\u00e4l\u00e4; In 1789, nadat ik de H\u00f6gfors-pas had ingenomen, werd ik benoemd tot generaal van de infanterie en aangezien deze pas in dezelfde herfst opnieuw door de vijand werd bezet, had ik het geluk hem het volgende jaar in 1790 te heroveren, waardoor we meesters werden in Svensksund.
\nVoor de verovering van H\u00f6gfor werd ik door de koning benoemd tot Ridder met het Grootkruis in de Zwaardorde; hetzelfde jaar ten tijde van de vrede werd ik genadig benoemd tot veldmaarschalk en door onze meest genadige koning benoemd tot Ridder in de Serafijnenorde.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Handschriften<\/span><\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Meritf\u00f6rteckning van Johann August von Meijerfeldt jr B. Steckz\u00e9n, \u201cV\u00e4sterbottens Regementes Officerare till 1841. Biografiska Uppgifter \u00d6ver Officerare Och Likst\u00e4llda Vid V\u00e4sterbottensf\u00e4nnikan Och V\u00e4sterbottens Regemente\u201d, Ume\u00e5 1955, pag. 312-316.\u00a0665. Meijerfeldt, Johan August, greve, \u25ca – \u25ca\u25ca (Ruller eller militier\u00e4kningar i Krigsarkivet – Meritf\u00f6rteckningar i Krigsarkivet). Meriter: M uppgiver i sin meritf\u00f6rteckning nedanst\u00e5ende \u00bbanekdoter\u00bb ang\u00e5ende sitt … Verder lezen Merit 1795<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-54501","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/54501","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=54501"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/54501\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":56692,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/54501\/revisions\/56692"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=54501"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}