{"id":11841,"date":"2018-10-10T18:54:02","date_gmt":"2018-10-10T18:54:02","guid":{"rendered":"http:\/\/meijenfeldt.nl\/?page_id=11841"},"modified":"2023-04-25T13:25:28","modified_gmt":"2023-04-25T13:25:28","slug":"fryxell","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/?page_id=11841","title":{"rendered":"Fryxell"},"content":{"rendered":"

Andreas Fryxell, “Ber\u00e4ttelser ur Svenska Historien”, Stockholm 1823-1872.<\/strong><\/span><\/p>\n

Deel 21. <\/b><\/span>Karl den Tolftes Regering 1<\/strong>
\nKarl den Tolftes Ungdoms- och Freds\u00e5r. Hans\u00a0f\u00f6rsta Krigs\u00e5r\u00a0samt Afs\u00e4ttnings-fejden mot Konung August<\/i><\/span><\/span><\/p>\n

Pag. 188<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Emellertid l\u00e4ngtade han sjelf efter krigsbragder <\/span>och efter tillf\u00e4lle att s\u00e5 snart m\u00f6jligt lyfta kronan <\/span>fr\u00e5n Augusts hufvud. Dessa k\u00e4nslor eggades af <\/span>n\u00e5gra hans generaler, en Mejerfelt, Hummer-hielm <\/span>och Lagercrona; likas\u00e5 af Wachschlager, som f\u00f6rs\u00e4krade, <\/span>att oenighet, oordningar och sjelfsv\u00e5ld skulle ofelbart <\/span>g\u00f6ra polackarna of\u00f6rm\u00f6gna till n\u00e5got kraftigare <\/span>motst\u00e5nd. \u00c4fven Sapieherna talade for ett dylikt inbrott. <\/span>S\u00e5 m\u00e5nga och stora frestelser kunde Karl ej motst\u00e5. <\/span>Han besl\u00f6t att med v\u00e4pnad hand blanda sig i Polens<\/span>
\ninre angel\u00e4genheter och skickade till Lithauen flere <\/span>troppar.\u00a0<\/span><\/td>\n		\n

Zelf verlangde hij echter naar oorlogsfeiten en naar een kans om zo snel mogelijk de kroon van August’s hoofd te halen. Deze gevoelens werden aangemoedigd door enkele van zijn generaals, een Meijerfeldt, Hummerhielm en Lagercrona; evenzo door Wachschlager, die verzekerde dat onenigheid, wanorde en zelfgeweld de Polen onfeilbaar onbekwaam zouden maken tot sterker verzet. Zelfs de Sapieha’s pleitten voor zo’n inbraak. Karl kon zoveel grote verleidingen niet weerstaan. Hij besloot de wapens op te nemen in Polen’s interne aangelegenheden en stuurde meer troepen naar Litouwen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 250-251<\/a> (winter 1703)<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
Karl \u00e5 sin sida visade ej heller ringaste b\u00f6jelse f\u00f6r mildare t\u00e4nkes\u00e4tt, och i hans egna bref till Stenbock l\u00e4stes t. ex. f\u00f6ljande ord. (…) en fjerde g\u00e5ng hette det: Mejerfelt k\u00f6r staden Lublin att svettas ut brandskatten. Kan han icke pressa fram den, s\u00e5 \u00e4mnar han br\u00e4nna. <\/em>(…) Ganska m\u00e4rkligt var forh\u00e5llandet med Zamoisc, en bland de starkaste f\u00e4stningarna i Polen. Bef\u00e4let derst\u00e4des f\u00f6rdes af en enkefru Anna Zamoiski s\u00e5som f\u00f6rmyndarinna for sin son. Hon hade redan utbetalat en af svenskarna fordrad gerd och ans\u00e5g sig f\u00f6rdenskull tryggad mot nya kraf.
\nMejerfelt s\u00e4nde likv\u00e4l 20 dragoner med uppdrag att utfordra n\u00e5gra der sedermera till f\u00f6rvaring insatta rysska varor; men furstinnan v\u00e4grade, och sade, att hon ej skulle i f\u00e4stningen insl\u00e4ppa en enda svensk, icke ens konung Karl sjelf.\u00a0<\/em> Denne blef uppbragt och skref till Stenbock, att staden<\/em> borde kl\u00e4mmas och betalas f\u00f6r denna sin<\/em> fiendtlighet, i fall Stenbock kunde komma \u00e5t.<\/em><\/span><\/td>\n		\n

Karel van zijn kant toonde ook niet de minste neiging tot een mildere manier van denken, en in zijn eigen brieven aan Stenbock las men bijvoorbeeld de volgende woorden. (…) een vierde keer werd gezegd: Meijerfeldt<\/em> drijft de stad Lublin aan om de brandbelasting uit te zweten. Als hij het niet naar voren kan duwen, is hij van plan het te verbranden.<\/em> (…) Vrij vreemd was de relatie met Zamoisc, een van de sterkste forten in Polen. Het commando daar werd geleid door een weduwe Anna Zamoiski als voogd voor haar zoon. Ze had al een door de Zweden ge\u00ebiste schadevergoeding betaald en voelde zich daarom beveiligd tegen nieuwe eisen. Meijerfeldt stuurde niettemin 20 dragonders met de opdracht enkele\u00a0 de Russische goederen op te vorderen die sindsdien waren opgeslagen, maar de vorstin weigerde en zei dat ze geen enkele Zweed het fort binnen zou laten, zelfs koning Karl zelf niet. Deze werd wakker geschud en schreef aan Steebock dat de stad moest worden verpletterd en betaald gezet voor haar vijandigheid, voor het geval Stenbock daar zou komen.\u00a0<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 314<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
H\u00e4r l\u00e5go qvar den nyvalde konungen samt dess anh\u00e4ngare, till hvilkas f\u00f6rsvar Karl f\u00f6rordnat i Stor-Polen Mejerfelt med n\u00e5gra tusen man, och i Warschau Arvid Horn med 675 svenskar och Lubomirski med 6,000 polackar.<\/span><\/td>\n\n

Hier lagen de nieuw gekozen koning en zijn volgelingen, ter verdediging van wie Karel Meijerfeldt<\/span>\u00a0in Groot-Polen had aangesteld met een paar duizend man, en in Warschau Arvid Horn met 675 Zweden en Lubomirski met 6.000 Polen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 315-316<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Sedermera f\u00f6renade sig August med Schulenburg och inf\u00f6ll i Stor-Polen, hvarest hans troppar likaledes h\u00e4rjade allt, som h\u00f6rde till Stanislai v\u00e4nner. Dervarande svenskar under Mejerfelt voro f\u00f6r svaga ocb drogo sig undan till det bef\u00e4stade Posen.<\/span><\/td>\n\n

Later verenigde August zich met Schulenburg en viel Groot-Polen binnen, van waaruit zijn troepen eveneens alles verwoestten wat toebehoorde aan Stanislaus’ vrienden. De daar aanwezige Zweden onder Meijerfeldt<\/span> waren te zwak en trokken zich terug in het versterkte Posen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 343<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Dessa begynte spela mot fienden p\u00e5 andra sidan; och emedan broarna, som sagdt \u00e4r, voro borta, f\u00f6retog sig konungen att vada genom moraset, \u00e5tf\u00f6ljd af Lilla Prinsen, Mejerfelt, en hop officerare och soldater. Vattnet gick dem ofta under armarna och de m\u00e5ste oupph\u00f6rligt med pikar k\u00e4nna sig f\u00f6re, huruvida det ej vid n\u00e4sta steg skulle g\u00e5 dem \u00f6fver hufvudet.<\/span><\/td>\n\n

Deze begonnen tegen de vijand aan de andere kant te spelen; en omdat de bruggen, zoals gezegd, verdwenen waren, nam de koning het op zich om door het moeras te waden, vergezeld van de Kleine Prins, Meijerfeldt<\/span>, een compagnie van officieren en soldaten. Het water ging vaak onder hun armen door en ze moesten constant kijken of het bij de volgende stap niet over hun hoofd zou gaan.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 351<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Slutligen begaf sig Karl p\u00e5 \u00e5terv\u00e4gen till Pinsk. Nu medf\u00f6rde han ett st\u00f6rre s\u00e4llskap; men ridten gick s\u00e5 hastigt, att n\u00e4stan alla blefvo efter och endast Lilla Prinsen, general Mejerfelt och tv\u00e5 ridknektar m\u00e4gtade f\u00f6lja med. Under denna f\u00e4rd kommo de bland polesiska tr\u00e4sken till en ganska stor sj\u00f6, som afskar v\u00e4gen. Med m\u00f6da kunde en b\u00e5t upps\u00f6kas. Karl satte sig till styret, Mejerfelt och knektarne vid \u00e5r\u00e5n och Lilla Prinsen f\u00f6rde vid tygeln h\u00e4starna, som skulle simma. Men n\u00e4r dessa kommo ett stycke ut p\u00e5 sj\u00f6n, blefvo de r\u00e4dda och ville v\u00e4nda om, ryckande dervid s\u00e5 h\u00e4ftigt p\u00e5 tyglarna, att b\u00e5ten flere g\u00e5nger var n\u00e4ra att kantra.<\/span><\/td>\n\n

Uiteindelijk ging Karel op weg terug naar Pinsk. Nu bracht hij een groter gezelschap mee; maar de rit ging zo snel dat bijna iedereen achterbleef en alleen de Kleine Prins, generaal Meijerfeldt<\/span> en twee rijknechten meekwamen. Tijdens deze reis kwamen ze bij een vrij groot meer, dat de weg afsneed tussen Poolse moerassen. Met moeite kon een boot gevonden worden. Karl ging achter het roer zitten, Meijerfeldt<\/span> en de knechten aan de riemen, en de Kleine Prins hield de paarden, die moesten zwemmen, bij de teugels. Maar toen ze een eindje op het meer kwamen, werden de paarden bang en wilden ze omdraaien, waarbij ze zo heftig aan de teugels trokken dat de boot verschillende keren bijna kapseisde.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 362<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
N\u00e4r nu Karl skickade Mejerfelt med betydlig troppstyrka mot Dresden, saxarnas hufvudstad, d\u00e5 blefvo deras ombud mycket uppskr\u00e4mda och underskrefvo freden den 14 September.<\/span><\/td>\n\n

Toen Karel Meijerfeldt<\/span><\/span> met een aanzienlijke troepenmacht naar Dresden, de hoofdstad van de Saksen, <\/span>stuurde\u00a0waren hun vertegenwoordigers zeer verontrust en tekenden op 14 september de vrede.<\/span><\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 381-382<\/span><\/a> (Aurora op bruiloft 1707)<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
Bland m\u00e5nga andra h\u00f6gtidligheter firades der ock br\u00f6llopet mellan generalmajor Mejerfelt och Pipers sv\u00e4gerska, en fr\u00f6ken T\u00f6rnfiycht. Piper var den, som skulle ordna g\u00e4stabudet. I Leipzig tr\u00e4ffade han litet f\u00f6rut Aurora K\u00f6nigsmarck, hvilken d\u00e5 l\u00e4t f\u00f6rm\u00e4rka sin \u00f6nskan att blifva bjuden till h\u00f6gtiden. Piper var deraf ej serdeles smickrad; men h\u00f6ll god min och sade: jag vet \u00e4nnu icke, om Mejerfelt vill hafva liten eller stor bjudning; men skall derom snart gifva underr\u00e4ttelse. Ankommen till Altranst\u00e4dt, ber\u00e4ttade han samtalet f\u00f6r konungen. Karl fr\u00e5gade: hvarf\u00f6re fick hon icke genast bifall p\u00e5 sin beg\u00e4ranf Piper svarade: jag \u00e4mnar utbedja mig den n\u00e5den, att ers majest\u00e4t m\u00e5tts med sin n\u00e4rvaro hedra brudfolket och mitt ringa hus, och jag kunde derf\u00f6re icke utan eders maj:ts till\u00e5telse bjuda ocks\u00e5 henne till s\u00e4llskapet. Karl svarade: g\u00f6r det gerna f\u00f6r min skull; jag lofvar att \u00e4nd\u00e5 komma dit. Piper tackade f\u00f6r det n\u00e5disa svaret; men efter n\u00e4gra \u00f6gonblicks eftersinnande tillade han: jag vet ej r\u00e4tt, hvad plats jag skall gifva henne bland de \u00f6friga svenska fruntimren. Min hustru, som v\u00e4rdinna, kan v\u00e4l lemna henne f\u00f6rsteget; men sv\u00e5rare blir det med de andra, grefvinnan Rehnski\u00f6ld, generalinnan Marderfelt, \u00f6fverstinnan Hamilton, hofmarskalken D\u00fcbens och envoy\u00e9en Friesendorffs fruar. Konungen svarade: hon kan icke beg\u00e4ra f\u00f6retr\u00e4det framf\u00f6r dem; ty hon \u00e4r en sk\u00f6ka och har som s\u00e5dan ingen rang. \u2014 Men, sade Piper, hon h\u00e4rstammar dock fr\u00e5n tv\u00e5 lysande \u00e4tter, K\u00f6nigsmarck och Wrangel, och om hon r\u00e5kat p\u00e5 afv\u00e4gar, s\u00e5 har det skett i s\u00e4llskap med ett kr\u00f6nt hufvud. Karl svarade: ett kr\u00f6nt hufvud och en simpel karl \u00e4ro i det fallet lika. Hon \u00e4r och blifver en sk\u00f6ka och har ingen rang. Piper sade: om hon ej behandlas s\u00e5som den der innehar n\u00e5gon rang, s\u00e5 kan hon ej heller komma dit. Karl svarade: ja, s\u00e5 kan hon blifva derifr\u00e5n. Och hon uteblef; men Karl infann sig p\u00e5 br\u00f6llopet och icke det allenast, utan han dansade med bruden, en artighet, till hvilken han numera ganska s\u00e4llan nedl\u00e4t sig.<\/span><\/td>\n\n

Naast vele andere festiviteiten werd daar ook het huwelijk tussen generaal-majoor Meijerfeldt<\/span> en Piper’s schoonzus, ene juffrouw T\u00f6rnfiycht, gevierd. Piper was degene die de gasten zou regelen. In Leipzig ontmoette hij iets eerder Aurora K\u00f6nigsmarck, die toen duidelijk maakte dat ze uitgenodigd wilde worden voor de viering. Piper was hierdoor niet bijzonder gevleid; maar hield zijn hoofd koel en zei: ik weet nog niet of Meijerfeldt<\/span> een kleine of een grote uitnodiging wil; maar zal er spoedig melding van maken. Aangekomen in Altranst\u00e4dt, vertelde hij het gesprek aan de koning. Karel vroeg: “Waarom kreeg ze niet meteen goedkeuring voor haar verzoek?” Piper antwoordde: “Ik ben van plan om de genade te vragen dat Uwe Majesteit het bruidsfeest en mijn geringe huis met haar aanwezigheid heeft kunnen eren, en daarom kon ik niet, zonder met toestemming van Uwe Majesteit, haar dan ook uit uitnodigen in het gezelschap. Karel antwoordde: doe het alsjeblieft voor mij; Ik beloof dat ik er nog zal komen. Piper bedankte het vriendelijke antwoord; maar na even nadenken voegde hij eraan toe: ik weet niet precies welke plaats ik haar tussen de andere Zweedse dames moet geven. Mijn vrouw, als gastvrouw, geeft haar misschien de eerste rang; maar het zal moeilijker zijn met de anderen, de gravin Rehnski\u00f6ld, de generalin Marderfelt, de gemalin Hamilton, de hofmaarschalk D\u00fcbens en de vrouwen van de gezant Friesendorff. De koning antwoordde: ze kan geen voorrang op hen claimen; want zij is een hoer en heeft als zodanig geen rang. – Maar, zei Piper, ze stamt af van twee illustere families, K\u00f6nigsmarck en Wrangel, en als ze is afgedwaald, is dat in het gezelschap van een gekroond hoofd. Karel antwoordde: een gekroond hoofd en een eenvoudige man zijn in dat geval gelijk. Ze is en blijft een hoer en heeft geen rang. Piper zei: als ze niet wordt behandeld als degene die een bepaalde rang bekleedt, kan ze daar ook niet komen. Karel antwoordde: ja, ze kan daar buiten blijven. En ze verscheen niet; maar Karel was bij de bruiloft aanwezig, en niet alleen dat, maar hij danste met de bruid, een beleefdheid waartoe hij zich nu zelden verwaardigde.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 22. <\/strong><\/span>Karl den Tolftes Regering 2<\/strong>
\nKriget mott Ryssland 1701-1709<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

Pag. 123<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Andra, m\u00e5h\u00e4nda Rehnski\u00f6ld och Mejerfelt, f\u00f6rde annat spr\u00e5k, n\u00e4mligen: om Ukr\u00e4ns rikedomar och hjelph\u00e4 rar; om kosackernas skicklighet i det lilla kriget; om l\u00e4ttheten att fr\u00e5n Ukr\u00e4n v\u00e4nda sig, hvart man ville, antingen till Polen eller till Ryssland m.m.;<\/em><\/span><\/td>\n\n

Anderen, misschien Rehnski\u00f6ld en Meijerfeldt<\/span>, spraken een andere taal, namelijk: over de rijkdommen en helpers van Oekra\u00efne; over de vaardigheid van de Kozakken in de kleine oorlog; over het gemak om van Oekra\u00efne af te wenden waar men maar wil, hetzij naar Polen of naar Rusland, enz.;<\/em><\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 204-205<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Det var strax p\u00e5 eftermiddagen, som Karl \u00e5terkom till l\u00e4gret. Han fick der se Mejerfelts vagn, i hvilken denne jemte \u00f6fverste H\u00e5rd, begge s\u00e5rade, tagit plats. Under hela slaget och de f\u00f6rf\u00e4rliga sm\u00e4rtor, som den v\u00e5ldsamma skakningen n\u00f6dv\u00e4ndigt skulle f\u00f6rorsaka i s\u00e5ret, hade likv\u00e4l ingen h\u00f6rt fr\u00e5n konungens mun det minsta ljud af klagan; ej heller nu. (…)<\/span><\/p>\n

(…) men l\u00e4ngre fram p\u00e5 aftonen uppbr\u00f6to tropparna fr\u00e5n Pultava och det med flygande fanor och klingaude spel. Karl \u00e5kte i Mejerfelts 1)<\/span>\u00a0vagn och med den s\u00e5rade \u00f6fverste H\u00e5rd vid sidan. T\u00e5get gick, som befallt var, s\u00f6derut mot Dnieper-floden.
\n<\/span>1) Andra s\u00e4ga Sittmans, andra Mazeppas.<\/span><\/td>\n

\n

Het was pas in de middag dat Karel terugkeerde naar het kamp. Daar zag hij het rijtuig van Meijerfeldt<\/span>, waarin hij en kolonel H\u00e5rd, beiden gewond, hadden plaatsgenomen. Gedurende de hele strijd en de vreselijke pijn die het gewelddadige schudden noodzakelijkerwijs in de wond zou veroorzaken, had niemand uit de mond van de koning het minste geluid van jammerklacht gehoord; nu ook niet. (…)<\/span><\/p>\n

(…)\u00a0<\/span>maar later op de avond braken de troepen uit Pultava op met wapperende vaandels en klinkende spelletjes (?). Karl reed in het rijtuig van Meijerfeldt<\/span> 1)<\/sup> en met de gewonde kolonel H\u00e5rd aan zijn zijde. De trein ging, zoals bevolen, naar het zuiden in de richting van de rivier de Dnjepr.
\n1) Anderen zeggen Sittman, anderen Mazeppa.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 217<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Det s\u00e4ges till och med, att tv\u00e4nne officerare vid Mejerfelts dragoner, enligt \u00f6fverenskommelse, st\u00f6tt v\u00e4rjorna genom bvarandra, f\u00f6r att undg\u00e5 den nesliga f\u00e5ngenskapen. <\/span><\/td>\n\n

Er wordt zelfs gezegd dat twee officieren van Meijerfeldt<\/span> dragonders, volgens afspraak, hun zwaarden door elkaar staken om aan de onaangename gevangenschap te ontsnappen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 23.<\/span><\/strong> Karl den Tolftes\u00a0 Regering 3<\/strong><\/span>
\nKarl den Tolfte i Turkiet<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 13<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Under flykten fr\u00e5n Pultava till Perevoloczna skickade Karl generalmajor Mejerfelt att f\u00f6resl\u00e5 Peter fred och f\u00e5ngvexling.<\/span><\/td>\n\n

Tijdens de vlucht van Pultava naar Perevoloczna stuurde Karel generaal-majoor Meijerfeldt<\/span> om Peter vrede en gevangenenruil voor te stellen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 129<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
F\u00f6re afresan skickade Karl till Mejerfelt i Stralsund den trogne Axel Roos med underr\u00e4ttelse om f\u00f6rh\u00e5llandet.<\/span><\/td>\n\n

Voor zijn afreis stuurde Karel de trouwe Axel Roos naar Meijerfeldt<\/span> in Stralsund met informatie over de relatie.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 24. <\/span>Karl den Tolftes\u00a0Regering\u00a04<\/span><\/strong>
\nSverige och Svenskarna under Konungens fr\u00e5nvaro 1700-1712<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 45<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Hvilka dessa Karls f\u00f6rledare voro, vet man ej med s\u00e4kerhet. Men Hummerhielm, Mejerfelt. Lagercrona och \u00e4fveu Tessin och Feif omtalas sorn f\u00f6rem\u00e5l f\u00f6r de<\/span>
\ntrefvande misstankarna.<\/span><\/td>\n		\n

Het is niet met zekerheid bekend wie Karel’s gidsen waren. Maar Hummerhielm, Meijerfeldt<\/span>. Lagercrona en zelfs Tessin en Feif worden genoemd als onderworpen aan hen\u00a0 opvallende vermoedens.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 154<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
\u2014 att Mejerfelt. som blifvit fr\u00e4n Bender hemskickad, tillk\u00e4nnagaf konungens vilja vara, att man h\u00e4ldre borde \u00f6fvergifva Liffland \u00e4n den polska saken, hvilken l\u00e5g konungen mest om hjertat; 2)
\n<\/span>2) Fr. min br. d. 23 Maj 1740.<\/span><\/td>\n		\n

\u2014 dat Meijerfeldt<\/span><\/span>. die vanuit Bender naar huis was gestuurd, de wil van de koning aan<\/span>kondigde, dat Lijfland liever zou worden opgegeven dan de Poolse zaak, die de koning het meest na aan het hart lag; 2)
\n<\/span><\/span>2) Fr. min br. d.d. 23 mei 1740.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 183<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Fabian Wrede, den mest ansedde och fritalige bland alla, fick afsked fr\u00e5n flere sina sysslor, i synnerhet fr\u00e5n det vigtiga statskontoret; detta, som man trodde, ocks\u00e5 till f\u00f6lje af det s\u00e4tt, hvarp\u00e5 Mejerfelt hos Karl honom anklagat.\u00a03)
\n<\/span><\/span>3) S. st. d. 15 Aug. 1711.<\/span><\/td>\n		\n

Fabian Wrede, de meest respectabele en liberale van allemaal, werd ontslagen uit verschillende van zijn taken, vooral uit het belangrijke staatsambt; dit, zoals werd gedacht, ook als gevolg van de manier waarop Meijerfeldt<\/span> hem bij Karl beschuldigde.3)
\n<\/sup><\/span>3) S. st. d.d. 15 aug. 1711.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 189-190<\/a><\/span>\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
Vid samma tid [1712] fick ocksa Horn sin skrapa. I bref till honom tadlade Karl den slapphet, Horn sades visa i fr\u00e4mjandet af siu konungs afsigter. Jag k\u00e4nner<\/em>, skref konungen, edert lynne, och att det icke t\u00e4l l\u00e5ngsamhet och dr\u00f6jsm\u00e5l rid del, som skall utf\u00f6ras. Om <\/em>derf\u00f6re icke rustningarna h\u00e4danefter g\u00e5 b\u00e4ttre undan <\/em>\u00e4n hitintills, kommer jag att h\u00e5lla mig till eder p\u00e5 <\/em>samma s\u00e4tt som till grefve Wrede, hvilken jag <\/em>entledigat fr\u00e5n flera sina sysslor, f\u00f6r att kunna bes\u00e4tta <\/em>dem med andra, som \u00e4ro mer antingen skickliga eller v\u00e4lsinnade. <\/em>1)<\/sup> Horn blef mycket f\u00f6rbittrad. Vi h\u00e4r i r\u00e5det<\/em>, skref han, hafva tr\u00e4lat och arbetat med s\u00e4 <\/em>sv\u00e4ra tider, att Sverge aldrig dylika haft; och likv\u00e4l <\/em>f\u00e4 vi till l\u00f6n en on\u00e5dig konung och on\u00e5diga, bref. <\/em>Gud omv\u00e4nde den, som genom arga ber\u00e4ttelser s\u00e4 <\/em>mycken oreda tillst\u00e4llt, lian l\u00e4r nog komma att sjelf <\/em>derf\u00f6re med tiden plikta<\/em>. 2)<\/sup> Vi vela. att somliga misst\u00e4nkte Tessin, andra Mejerfelt, som den hemliga brefskrifvaren.
\n<\/span>1) S. st. d. 17 Juni 1712.<\/span>
\n2) Link. Bibi. Fol. 69. A. Horn till H\u00f6gvall d. 4 Juni 1711.<\/span><\/td>\n		\n

Tegelijkertijd [1712] kreeg Horn ook zijn straf. In een brief aan hem beschuldigde Karel de laksheid die Horn zou tonen bij het promoten van de bedoelingen van de koning. Ik voel, schreef de koning, je humeur, en dat telt niet mee voor traagheid en vertraging in het deel dat moet worden uitgevoerd. Als daarom de wapenrusting hierna niet beter wegkomt dan voorheen, zal ik me op dezelfde manier aan u houden als aan graaf Wrede, die ik van verschillende van zijn taken heb ontslagen, om ze te kunnen vervullen met anderen, die zijn vaardiger of goedaardig. 1)<\/sup> Horn was zeer verbitterd. Wij hier in de raad, schreef hij, hebben gezwoegd en gewerkt door zulke moeilijke tijden die Zweden nog nooit heeft gehad; en toch hebben we als loon een onbarmhartige koning en een onbarmhartige brief. God bekeerde hem, die door boze verhalen zoveel verwarring veroorzaakte, hij zal het waarschijnlijk op tijd zelf komen doen. 2)<\/sup> Wij weten. dat sommigen Tessin, anderen Meijerfeldt<\/span>, verdachten als de geheime briefschrijver.
\n<\/span>1) S. st. d. 17 Juni 1712.<\/span>
\n2) Link. Bibi. Fol. 69. A. Horn till H\u00f6gvall d. 4 Juni 1711.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 25. <\/span><\/strong>Karl den Tolftes\u00a0Regering\u00a05<\/strong><\/span>
\nMagnus Stenbocks sista f\u00e4ltt\u00e5g, f\u00e5ngenskap och d\u00f6d, samt Sverige och Svenskarna under Konungens fr\u00e5nvaro 1713-1714<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 116<\/span><\/span><\/a> (Stettin)<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
N\u00e4r allt var uppgjordt, beg\u00e4rde Vellingk, att svenska borgh\u00f6fdingen i Stettin,\u00a0 general Mejerfelt, skulle utrymma f\u00e4stningen. Men denne v\u00e4grade, s\u00e4 framt han <\/span>ej finge konungens uttryckliga befallning. G\u00f6rtz skall hafva bjudit honom 50,000 riksdaler p\u00e5 st\u00e4llet och\u00a0 dessutom, i h\u00e4ndelse af Karls on\u00e5d, elt \u00e5rsunderh\u00e5ll af 6.000 riksdaler; men f\u00e5f\u00e4ngt. Underr\u00e4ttelsen om allt detta kom till Karl, beledsagadt af Vellings bref och f\u00f6rest\u00e4llningar om \u00e5fgerdens nytta och n\u00f6dv\u00e4ndighet. Mycket talande tycktes det sk\u00e4let, att Stettin vore i alla fall f\u00f6rloradt; fy fienderna kunde l\u00e4tt och n\u00e4r som h\u00e4ldst intaga den illa f\u00f6rsedda f\u00e4stningen. Flere herrar, t. ex. M\u00fcllern och Fabrice, s\u00f6kte \u00f6fvertala Karl att bifalla. Str\u00e4ngt taget, var han dertill pligtig; tv han hade f\u00f6rbundit sig att stadf\u00e4sta, hvad hans ombud Vellingk afslutat. Men hvarken \u00f6fvertalning eller l\u00f6fle hjelpte. Konungen ogillade pants\u00e4ttningen; men gillade Mejerfelts uppf\u00f6rande och bel\u00f6nade denne strax derefter medelst upph\u00f6jande i greflig v\u00e4rdighet. Vellingk blef ganska misslynt. Om<\/em>, skref han till Feif, om Hans Majest\u00e4t f\u00f6ljt mina och ej Mejerfelts r\u00e5d, hade v\u00e5ra tyska Hinder varit tryggade. Nu \u00e4ro de snart i fiendens hand. Johan Oxenstierna r\u00e5gade sill hufvud f\u00f6r att mot Krist i nas befallning skaffa Stettin \u00e5t Sverge. Jag skulle gerna i Mejerfelts st\u00e4lle hafva kastat mig i samma fara<\/em>. 1)
\n<\/sup><\/span><\/span>1) Link\u00f6p. Bibi. Ark. Vellingk till Feif der 12 Apr. 1713.<\/span><\/td>\n		\n

Toen alles geregeld was, verzocht Velling de Zweedse commandant van Stettin, generaal Meijerfeldt<\/span>, het fort te ontruimen. Maar de laatste weigerde, totdat hij het uitdrukkelijke bevel van de koning ontving. G\u00f6rtz moet hem ter plekke 50.000 riksdaler hebben aangeboden en bovendien, in het geval van Karel’s ongenoegen, een jaarinkomen van 6.000 riksdaler; maar vergeefs. Bericht van dit alles kwam bij Karel terecht, vergezeld van de brief van Velling en idee\u00ebn over nut en noodzaak van het besluit. Het argument dat Stettin in ieder geval verloren was leek veelzeggend, want de vijanden konden gemakkelijk en op elk moment het slecht bevoorraadde fort innemen. Verschillende heren, bijv. M\u00fcllern en Fabrice probeerden Karel over te halen om in te stemmen. Strikt genomen was hij daartoe verplicht, omdat hij zich had verbonden om te bevestigen wat zijn agent Velling concludeerde. Maar noch overreding noch vleierij hielpen. De koning keurde de belofte af; maar hield van het gedrag van Mejerfelt en beloonde hem onmiddellijk daarna door hem tot de rang van adel te verheffen. Velling was behoorlijk teleurgesteld. Als<\/em>, zo schreef hij aan Feif, Zijne Majesteit mijn advies had opgevolgd en niet dat van Meijerfeldt<\/span>, dan zouden onze Duitse hindernissen veilig zijn gesteld. Nu zijn ze spoedig in handen van de vijand.<\/em> Johan Oxenstierna zou zijn hoofd hebben opgeheven voor Christus om Stettin onder Zweden’s bevel te houden. Ik zou mezelf graag in hetzelfde gevaar hebben geworpen in de plaats van Meijerfeldt<\/span>.<\/em> 1)
\n<\/sup><\/span>1) Link\u00f6p. Bibi. Ark. Vellingk till Feif der 12 Apr. 1713.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 118<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Ryssar och Sachsare t\u00e5gade emellertid mot Stettin. Stadens borgerskap f\u00f6rklarade genast, all, som de visste svenska konungen vara d\u00f6d och ingen hjelp <\/em><\/span>all v\u00e4nta, ville de h\u00e4ldre genast uppgifva staden, \u00e4n <\/em>blifva med magt betvungna och sedermera f\u00f6rda till <\/em>Siberien.<\/em> De till och med hotade Mejerfelt, s\u00e5 att denne m\u00e5ste efter n\u00e5gra f\u00e5 dagars bel\u00e4gring dagtinga; hvarp\u00e5 staden blef, enligt\u00a0 \u00f6fverenskommelse, af holsteinska och preussiska troppar besatt.\u00a0<\/span><\/span><\/td>\n\n

Russen en Saksen marcheerden echter richting Stettin.\u00a0<\/span>De burgerschap van de stad verklaarde meteen dat ze, omdat ze wisten dat de Zweedse koning dood was en er geen hulp wachtte, de stad liever onmiddellijk zouden opgeven dan met geweld te worden onderworpen en vervolgens naar Siberi\u00eb te worden gebracht.<\/em> Ze bedreigden zelfs Meijerfeldt<\/span>, zodat hij zich na een paar dagen beleg moest overgeven; waarna de stad volgens afspraak werd bezet door Holsteinse en Pruisische troepen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 188<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Tillika ber\u00e4ttades fr\u00e5n annat h\u00e5ll,\u00a0att Vellingk fallit i on\u00e5d der f\u00f6re, att han tillstyrkt seqvestern af Stettin, kanske ock,<\/em>\u00a0som man sade,\u00a0i f\u00f6lje af Mejerfelts st\u00e4mplingar<\/em>.\u00a01)
\n<\/span><\/span>1) Riksark. Karls bref till radet 1713.<\/span><\/td>\n		\n

Tegelijkertijd werd van elders verteld dat Velling daar eerder uit de gratie was geraakt, dat hij de sekwestratie van Stettin had goedgekeurd, misschien ook, zoals ze zeiden, als gevolg van Meijerfeldt’s<\/span> stampei<\/em>. 1)<\/sup>
\n1) Rijksarchief. Karel’s brief aan de Raad1713.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 198<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Horn sade: vi sv\u00e4fva mellan hans majest\u00e4ts befallning och fosterlandets n\u00f6d. Med undantag n\u00e4stan ensamt af Mejerfelt, s\u00e5g man de flesta, \u00e4fven Cronhielm ock Reenstierna, tidtals luta till st\u00e4ndernas \u00e5sigt. Den 12 Mars blef hemliga utskottet uppkalladt i r\u00e5det.<\/span><\/td>\n\n

Horn zei: we zweven tussen het bevel van Zijne Majesteit en de nood van het vaderland. Met\u00a0 bijna als enige uitzondering van Meijerfeldt<\/span>, zag men de meesten van hen, waaronder Cronhielm en de Reenstierna, zich aansluiten bij de opvatting in de Raad. Op 12 maart werd de geheime commissie in de Raad <\/span>bijeengeroepen\u00a0.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 26. <\/span>Karl den Tolftes\u00a0Regering\u00a06<\/span><\/strong>
\nVitelsen i Stralsund samt in- och utrikes \u00e4renderna<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 8<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
General Mejerfelt ville tala till hans\u00a0 b\u00e4sta; men d\u00e4 <\/span>framlade G\u00f6rtz f\u00f6r Mejerfelt ett bref, hvari Bassewitz\u00a0<\/span>klandrat denne sednare och bland annat kallat honom\u00a0<\/span>en poltron. Bassewitz p\u00e5stod, att det skulle l\u00e4sas\u00a0<\/span>patron. F\u00f6rklaringen hjelpte ej, och Mejerfelt drog <\/span><\/span>sig tillbaka.\u00a0<\/span><\/td>\n\n

Generaal Meijerfeldt <\/span>wilde in het belang van hem [Bassewitz] spreken; maar toen overhandigde G\u00f6rtz Meijerfeldt<\/span> een brief, waarin Bassewitz hem de schuld gaf en hem onder andere een poltron (= lafaard) noemde. Bassewitz beweerde dat er patron zou stond. De uitleg hielp niet en Meijerfeldt<\/span> trok zich terug.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 46<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Litet f\u00f6re ankomsten till Stralsund hade Karl<\/span>\u00a0skickat gener<\/span>al Mejerfelt till Stockholm f\u00f6r att derifr\u00e5n h\u00e4mta 100,000 riksdaler. Men statens kassor voro tomma. I f\u00f6rsta gl\u00e4djen \u00f6fver konungens hemkomst, f\u00f6rsk\u00f6t dock borgerskapet i Stockholm 65,000; p\u00e5 eget namn uppl\u00e4nade Mejerfelt ytterligare 16,000; och \u00e5terstoden togs p\u00e5 det kommande \u00e5rets krigsgerd <\/span>s\u00e5 att generalen slutligen kunde \u00e5terv\u00e4nda med sina 100,000; vi vela ej s\u00e4kert om riksdaler eller dal.\u00a0<\/span><\/td>\n\n

Kort voordat hij in Stralsund aankwam, had Karl generaal Meijerfeldt<\/span> naar Stockholm gestuurd om daar 100.000 rijksdaalder op te halen. Maar de schatkist van de staat was leeg. In de eerste vreugde over de thuiskomst van de koning schoot de burgerij in Stockholm 65.000 voor; op eigen naam leende Meijerfeldt<\/span> nog eens 16.000; en rest werd genomen uit de oorlogskas van volgend jaar, zodat de generaal uiteindelijk kon terugkeren met zijn 100.000; we zijn niet zeker over rijksdaalder of daalder.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 127-128<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Men n\u00e4r under loppet af 1713 ej heller denne m\u00e4gtade fullg\u00f6ra Karls\u00a0<\/span>fordringar, blef general Mejerfelt i st\u00e4llet f\u00f6rordnad att tills vidare leda verkat.\u00a01)
\n<\/span><\/span><\/span>1) Fr. min. br. d. 19 Maj 1744 och R\u00e5dsprot. d. 6 Apr.\u00a0<\/span>1714.<\/span><\/span><\/td>\n		\n

Maar toen hij in de loop van 1713 ook niet aan de eisen van Karel kon voldoen, werd in plaats daarvan generaal Meijerfeldt <\/span>aangesteld om het werk voorlopig te leiden. 1)
\n1) Vr. min. br. d. 19 mei 1744 en Raadsprotocol d. 6 april 1714.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 27. <\/span>Karl den Tolftes\u00a0Regering\u00a07<\/span><\/strong>
\nKarl den Tolfte och hans samtida<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 77<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
I fr\u00e5ga om att samla rikedomar och stadf\u00e4sta sin\u00a0<\/span>magt visade Piper mycken f\u00f6rm\u00e5ga och mycken <\/span>p\u00e5passlighet. Med sin fru, Kristina T\u00f6rnflycht, erh\u00f6ll han\u00a0<\/span>stor f\u00f6rm\u00f6genhet, och genom sina sv\u00e4gerskors <\/span>gifterm\u00e5l med Arvid Horn och med Meijerfelt, tv\u00e5 <\/span>m\u00e4gtiga f\u00f6respr\u00e5kare hos konungen. Det mesta af hans\u00a0<\/span>utomordentligt stora rikedom vanns dock genom de\u00a0<\/span>dryga g\u00e5fvor, han enligt det gamla missbruket h\u00f6ll\u00a0<\/span>till godo f\u00f6r gjorda tjenster och fr\u00e4mjade befordringar.<\/span><\/span><\/td>\n\n

In het vergaren van rijkdom en het doen gelden van macht toonde Piper grote bekwaamheid en grote waakzaamheid. Met zijn vrouw, Kristina T\u00f6rnflycht, verwierf hij grote rijkdom, en door het huwelijk van zijn schoonzussen met Arvid Horn en met Meijerfeldt<\/span>, twee machtige pleitbezorgers bij de koning. Het grootste deel van zijn buitengewoon grote rijkdom verwierf hij echter door de genereuze geschenken die hij verkreeg, volgens het oude gebruik in ruil voor bewezen diensten en verkregen promoties.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 105<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Horns uppf\u00f6rande 1710 till 1715 \u00e4r redan\u00a0<\/span>omtaladt. Emedan han under denna tid icke kunnat gilla <\/span>eller verkst\u00e4lla alla planer och fordringar, hade\u00a0<\/span>n\u00e5gra personer, och s\u00e4ger man i\u00a0 synnerhet Mejerfelt\u00a0<\/span>lyckats ingifva Karl bvarjehanda of\u00f6rdelaktiga\u00a0<\/span>tankar om Horn, s\u00e5 som vi redan ber\u00e4ttadt.\u00a02)
\n<\/span><\/span><\/span>2) Se om dessa f\u00f6rh\u00e5llanden\u00a024.<\/strong>\u00a0180\u2014190.\u00a025.<\/strong>\u00a0150\u2014220.\u00a026<\/strong><\/span>.<\/strong>\u00a012-16.<\/span><\/span><\/td>\n		\n

Het gedrag van Horn van 1710 tot 1715 is al genoemd. Omdat hij gedurende deze tijd niet alle plannen en eisen kon goedkeuren of uitvoeren, slaagden sommige mensen, en naar verluidt Meijerfeldt<\/span> in het bijzonder, erin om Karl allerlei ongunstige gedachten over Horn te geven, zoals we al hebben verteld. 2)<\/sup>
\n2) Zie over deze voorwaarden 24.<\/strong> 180-190. 25.<\/strong> 150-220. 26.<\/strong> 12-16.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 28. <\/strong><\/span>Karl den Tolftes\u00a0Regering\u00a08<\/strong>
\nG\u00f6rtziska Tiden. Inrikes styrelsen<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

Deel 29. <\/span>Karl den Tolftes\u00a0Regering\u00a09<\/span><\/strong>
\nGortzka Tiden. Krigsr\u00f6relser och Fredsunderhandlingar samt Konungens sista F\u00e4ltt\u00e5g, D\u00f6d och Minne<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 160<\/a><\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
Man omtalade hans \u00e5tgerd. att. Karl ovetande, lemna Stettin \u00e5t Preussen. P\u00e5 denna punkt ville han i f\u00f6rstone icke svara; p\u00e5stod sig sedermera icke minnas omst\u00e4ndigheterna, och nekade slutligen till det \u00e5t Mejerfelt gjorda mutnings-anbudet.\u00a0<\/span><\/td>\n\n

Er werd over zijn\u00a0<\/span>[G\u00f6rtz] actie\u00a0 gesproken. om buiten kennis van Karel Stettin aan Pruisen te laten. Op dit punt wilde hij in eerste instantie niet antwoorden, beweerde later zich de omstandigheden niet te herinneren en ontkende ten slotte het aanbod van omkoping aan Meijerfeldt<\/span><\/span>.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 30. <\/span>Ulrika Eleonora’s\u00a0Regering<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

Pag. 32<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
T\u00e4nkes\u00e4ttet hade m\u00e4gtiga m\u00e5lsm\u00e4n, inom r\u00e5det f\u00f6rn\u00e4mligast Arvid Horn, Nils Gyllenstierna och Gustaf Cronhielm, icke utan st\u00f6d af Tessin, Karl Gyllenstierna och Meijerfelt;<\/span><\/td>\n\n

De manier van denken had machtige voorstanders, binnen de Raad met name Arvid Horn, Nils Gyllenstierna en Gustaf Cronhielm, niet zonder de steun van Tessin, Karl Gyllenstierna en Meijerfeldt<\/span>;<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 62<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Dessutom r\u00e5kade ocks\u00e5 han snart i oenighet med Ulrika Eleonora och blef afskedad, hvarefter g\u00f6rom\u00e5len anf\u00f6rtroddes \u00e5t f\u00e4ltmarskalken Mejerfelt, hvilken var i desamma oerfaren, och dessutom icke med st\u00f6rre sj\u00e4lsf\u00f6rm\u00f6genheter utrustad. S\u00e5 t\u00e4ta ombyten af kanslipresidenter, trenne inom 9 m\u00e5nader, medf\u00f6rde naturligtvis mycket vacklande i de \u00e5sigter, som f\u00f6ljdes, de <\/span>\u00e5tgerder, som vidtogos.<\/span><\/span><\/td>\n\n

Bovendien kreeg hij [Cronhielm] al snel ruzie met Ulrika Eleonora en werd hij ontslagen, waarna de taken werden toevertrouwd aan veldmaarschalk Meijerfeldt<\/span>, die hierin onervaren was en bovendien niet over grotere mentale vermogens beschikte. Zulke frequente wisselingen van kanselarijvoorzitters, drie binnen 9 maanden, brachten natuurlijk veel aarzeling met zich mee in de meningen die werden gevolgd, de acties die werden ondernomen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 31. <\/span>Fredriks\u00a0Regering 1<\/span><\/strong>
\nTiden fr\u00e5n 1720 till 1734<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Deel 34. <\/span>Fredriks\u00a0Regering 4<\/span><\/strong>
\nStriden mellan Arvid Horn och Karl Gyllenborg samt Ulrika Eleonoras och Arvid Horns sista \u00e5r<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 172-173<\/a> (afscheid Horn)<\/span><\/p>\n\n\n\n
Meijerfelt, hvilken som r\u00e5dets \u00e4ldste medlem f\u00f6rde ordet, yttrade helt kort,\u00a0det r\u00e5det \u00f6nskat f\u00e5 \u00e4n l\u00e4nge beh\u00e5lla Horns bitr\u00e4de och ledning; men emedan; denne l\u00e4ngtade efter ro och lisa, m\u00e5ste r\u00e5det l\u00e5ta sig s\u00e5dant behaga, hvarf\u00f6re nu dess<\/em>\u00a0medemmar \u00f6nskade hans excellens, att med ro och n\u00f6je f\u00e5 tillbringa sina \u00f6friga dagar sig sjelf och sin k\u00f6ra sl\u00f6gt till st\u00f6rsta f\u00f6gnad och gl\u00e4dje. I talet f\u00f6rekom\u00a0<\/em><\/span>icke ett ord af ber\u00f6m eller tacksamhet.<\/em>\u00a0Efterverlden kan ej utan missmod betrakta detta afsked.<\/span><\/span><\/td>\n\n

Meijerfeldt<\/span>, die als oudste Raadslid het woord voerde, gaf heel kort aan dat de Raad de assistentie en directie van Horn nog lang wilde behouden; maar omdat; hij verlangde naar rust en stilte, de Raad zich zo tevreden moest stellen, waarom nu Zijne Excellentie zijne excellentie wenste, om zijn resterende dagen met vrede en plezier door te brengen, hijzelf en de zijnen geslagen tot de grootste voldoening en vreugde.<\/em> Er was geen woord van lof of dank in de toespraak. Het nageslacht kan dit afscheid niet zonder ontzetting aanschouwen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 176<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Den andre, som kom i fr\u00e5ga var Meijerlelt, en tapper\u00a0<\/span>krigare, men i \u00f6frigt f\u00f6ga utm\u00e4rkt; minst f\u00f6r kraft\u00a0<\/span>och sjelfst\u00e4ndighet i lynnet. Han misst\u00e4nktes ofta\u00a01)\u00a0<\/span><\/span>vara en bland de m\u00e5nga\u00a0 sqvalierl\u00f6pare, som Karl\u00a0<\/span>den Tolfte begagnade.\u00a02)<\/span>\u00a0Hans \u00e5tgerder uti Stettin\u00a0<\/span>f\u00f6rv\u00e4rfvade honom i \u00e4n h\u00f6gre grad samme konungs\u00a0<\/span>ynnest och bidrog alt medl\u00f6ra \u00e5t honom sjelf <\/span><\/span>grefve och kongligsr\u00e5ds v\u00e4nligheterna, men \u00e5t\u00a0<\/span>f\u00e4derneslandet f\u00f6rlusten af besagde stad\u00a03)<\/span>. Vid nu\u00a0<\/span>ifr\u00e5gavarande brytning svigtade han f\u00f6r stormen af\u00a0<\/span>Hattarnas ovilja, och n\u00e4r Gyllenborg sommaren 1738 inf\u00f6r\u00a0<\/span>Hemliga Utskottet ogillade rysska f\u00f6rbundet,\u00a0<\/span>inst\u00e4mde Meijerfelt i samma \u00e5sigt; ehuru han tillforene\u00a0<\/span>bifallit den motsatta, Till bel\u00f6ning f\u00f6r s\u00e5dan\u00a0<\/span>medg\u00f6rlighet blef han nu befriad fr\u00e5n den mot\u00a0<\/span>kamraterna riglade anklagelsen.
\n<\/span><\/span>1)\u00a021.<\/strong>\u00a0178.\u00a024.<\/strong>\u00a0190.
\n<\/span>2)\u00a027.<\/strong> 40.<\/span>
\n3)\u00a0<\/span>25.<\/strong>\u00a0114-120.<\/span><\/td>\n		\n

De andere, die in twijfel werd getrokken, was Meijerfeldt<\/span>, een dappere krijger, maar verder onopvallend; het minst machtsdenker en onafhankelijkheid van humeur. Hij werd er vaak van verdacht 1)<\/sup> een van de vele slechtere hardlopers te zijn die door Karel de Twaalfde werden gebruikt. 2)<\/sup> Zijn acties in Stettin leverden hem in nog grotere mate dezelfde gunst van de koning op en droegen bij aan de gunsten van de graaf zelf en de Koningsraad, maar aan het vaderland het verlies van de genoemde stad 3)<\/sup>. Bij de bres waar het nu om gaat bezweek hij voor de storm van de Hoeden met tegenzin, en toen Gyllenborg in de zomer van 1738 voor het Geheime Comit\u00e9 de Russische confederatie afkeurde, was Meijerfeldt<\/span> het met die mening eens; hoewel hij onmiddellijk instemde met het tegenovergestelde, werd hij als beloning voor dergelijke zelfgenoegzaamheid nu bevrijd van de beschuldiging tegen zijn kameraden.
\n1) 21.<\/strong> 178. 24. 190.
\n2) 27. <\/strong>40.
\n3) 25<\/strong>. 114-120.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 35. <\/span><\/strong>Fredriks\u00a0Regering 5<\/strong>
\nHattpartiets Styrelse 1739-1743 och Finska kriget<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

Pag. 126<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Tv\u00e4nne riksr\u00e5d, L\u00f6wen och Mejerfelt,\u00a0f\u00f6rklarade\u00a0<\/em><\/span>sig sakna tillr\u00e4cklig kunskap om de medel, med hvilka\u00a0<\/span>flotta och, landth\u00e4r skulle underh\u00e5llas och rekryteras,\u00a0<\/span>magasiner fyllas och penningar anskaffas. Dock, hette\u00a0<\/span>det, i fall Frankrike tillstyrker fiendtligheter, b\u00f6r v\u00e4l <\/span><\/em><\/span>Sverge n\u00e5got v\u00e5ga ; ty, om nu genom ett afslag\u00a0<\/span>Frankrike blefve st\u00f6tt tillbaka, torde h\u00e4danefter ej p\u00e5 l\u00e4nge\u00a0<\/span><\/em>yppas tillf\u00e4lle att vinna del m\u00e5l, vi efterstr\u00e4fva.<\/em>\u00a0Till f\u00f6lje\u00a0<\/span>af dessa ord ans\u00e5gos bem\u00e4ite tv\u00e5 herrar hafva talat f\u00f6r\u00a0<\/span>krig.<\/span><\/span><\/td>\n\n

Twee raadsleden, L\u00f6wen en Meijerfeldt<\/span>, verklaarden dat ze onvoldoende kennis hadden van de middelen waarmee de vloot en het leger moesten worden onderhouden en gerekruteerd, magazijnen gevuld en geld verkregen. Er werd echter gezegd dat voor het geval Frankrijk vijandelijkheden aanmoedigt, Zweden enige moed zou moeten hebben; want als Frankrijk nu door een weigering zou worden afgewezen, zou er voortaan lange tijd geen kans zijn om een \u200b\u200bof ander doel te bereiken, we gaan door.<\/em> Als gevolg van deze woorden werd aangenomen dat twee heren voor oorlog hadden gesproken.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 37. <\/span>Fredriks\u00a0Regering 7<\/span><\/strong>
\nTiden fr\u00e5n 1743 till 1751<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Deel 38. <\/span><\/strong>Fredriks\u00a0Regering 8<\/strong><\/span>
\nKonung Fredrik och hans sednare samtida, rikets inre styrelse 1743-1750 och konungens d\u00f6d<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 174<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Detta oaktadt h\u00e4nde, att ej mindre \u00e4n fyra\u00a0<\/span>riksr\u00e5d, tv\u00e5 tjenstg\u00f6rande, Joh. Gyllenborg och <\/span><\/span>Meijerfelt, samt tv\u00e5 tjenstfria, Erik Wrangel och Samuel\u00a0<\/span>\u00c5kerhielm, afsade sig den erbjudna Serafimer-kedjan;\u00a0<\/span>vare sig att de ogillade hela stiftelsen, eller\u00a0<\/span>misstyckte n\u00e5gra bland de till\u00e4mnade kamraterna. I\u00a0<\/span>f\u00f6rslaget till \u00e5tgerden hade hemliga Utskottet\u00a0<\/span>tillk\u00e4nnagifvit sin f\u00f6rmodan, sin \u00f6nskan vara att\u00a0<\/span>konungen och r\u00e5det skulle vid valet af personer laga s\u00e5, <\/span><\/span>att de nya v\u00e4rdigheterna icke m\u00e5tte blifva mer\u00a0<\/span>f\u00f6raktliga \u00e5n hedrande.\u00a0<\/span><\/span><\/td>\n\n

Desondanks gebeurde het dat maar liefst vier raadsleden, twee diensthebbende, Joh. Gyllenborg en Meijerfelt, evenals twee dienstvrije, Erik Wrangel en Samuel \u00c5kerhielm, afzagen \u200bvan de aangeboden Serafijnen keten;\u00a0 zich afwerend tegen de oprichting als zodanig of de toekenning aan sommigen collega’s afkeurend. In het voorstel voor de maatregel had de geheime commissie haar aanname aangekondigd, haar wens dat de koning en de raad bij de verkiezing van personen zo zouden regelen dat de nieuwe waardigheden niet meer verachtelijk dan eervol konden worden.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 39. <\/span>Adolf Fredriks\u00a0Regering 1<\/span><\/strong>
\nStriden mellan hofvet och Frihetspartiet 1751-1758<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 197<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
I dess st\u00e4lle s\u00f6kte hon\u00a0<\/span>hjelp hos sin sv\u00e5ger, hertigen af Braunschweig, och <\/span><\/span>dits\u00e4nde f\u00f6rdenskull en\u2019 ung grefve Meijerfelt, en son\u00a0<\/span>af den under Karl den Tolftes tid omtalade\u00a0<\/span>f\u00e4ltmarskalken.<\/span><\/span><\/td>\n\n

In plaats daarvan zocht ze hulp bij haar zwager, de hertog van Brunswijk, en stuurde daarvoor een jonge graaf Meijerfelt, een zoon van de beroemde veldmaarschalk in de tijd van Karel de Twaalfde.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 40. <\/span><\/strong>Adolf Fredriks\u00a0Regering 2<\/strong>
\nPommerska kriget 1757-1762 och Riksdagen 1760-1762\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n

Pag. 49<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Anfallet skedde med yttersta h\u00e4ftighet; men ehuru det underst\u00f6ddes af\u00a0<\/span>Meijerfelt och hans grenadierer,<\/span><\/span><\/td>\n\n

De aanval werd met de grootste heftigheid uitgevoerd; maar hoewel gesteund door Meijerfelt en zijn grenadiers,<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 41. <\/span>Adolf Fredriks\u00a0Regering 3<\/span><\/strong>
\nReduktions-riksdagen 1765-1766, kronprinsen Gustafs ungdom och f\u00f6rm\u00e4lning och Reaktions-riksdagen 1769-1770<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Deel 46. <\/span><\/strong>Adolf Fredriks Regering\u00a08<\/strong><\/span>
\n\u00d6fversigt af Sverges inre tillst\u00e5nd och samh\u00e4lls-utveckling under Frihets-tiden<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 285<\/span><\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Landets f\u00f6rvaltning var under hela tiden\u00a0<\/span>an-f\u00f6rtrodd \u00e5t general-guvern\u00f6rer, hvilka der upptr\u00e4dde\u00a0<\/span>n\u00e4ra nog som ett slags vice-konungar. S\u00e5dana voro\u00a0<\/span>1713\u20141748 Meijerfelt, 1748\u20141766 L\u00f6wen och 1766 <\/span>\u20141772 H. H. von Liewen.\u00a0<\/span><\/span><\/td>\n\n

Het bestuur van het land was te allen tijde toevertrouwd aan gouverneurs-generaal, die bijna als een soort onderkoningen optraden. Dat waren 1713-1748 Meijerfelt, 1748-1766 L\u00f6wen en 1766-1772 H.H. von Liewen.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Deel 47. Gustaf III:s Regering\u00a01<\/span><\/strong>
\nReformtiden 1772-78, brytningstiden 1778-87 av Otto Sj\u00f6gren<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Deel 48. Gustaf III:s Regering 2<\/span><\/strong>
\n\u00c4fventyrstiden 1788-1792, Kulturlifvet av Otto Sj\u00f6gren<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pag. 40<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Han tillk\u00e4nnagaf d\u00e4rf\u00f6r sitt misshag, <\/span>men f\u00f6rklarade sig denna g\u00e5ng vilja l\u00e5ta n\u00e5d g\u00e5 f\u00f6r\u00a0<\/span>r\u00e4tt mot vilkor, att officerarne gjorde afb\u00f6n. Armfelt\u00a0<\/span>hade redan tagit afsked, och generall\u00f6jtnant Meijerfelt\u00a0<\/span>blef sedan f\u00f6rordnad till hans eftertr\u00e4dare.<\/span><\/span><\/td>\n\n

Hij [Gustaf III] kondigde daarom zijn ongenoegen aan, maar verklaarde zich deze keer bereid genade voor justitie te schenken als de officieren afstand deden. Armfelt had al ontslag genomen en luitenant-generaal Meijerfelt werd toen aangesteld als zijn opvolger.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 53<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Samtidigt hade \u00e4fven sk\u00e4rg\u00e5rdsflottan afg\u00e5tt till\u00a0<\/span>Stockholm, dit \u00e4fven Posse begaf sig i b\u00f6rjan af december.\u00a0<\/span>Meijerfelt \u00f6fvertog nu bef\u00e4let \u00f6fver de finska trupperna\u00a0<\/span>och flyttade h\u00f6gqvarteret tillbaka till Lovisa.<\/span><\/span><\/td>\n\n

Tegelijkertijd was de vloot van de archipel ook vertrokken naar Stockholm, waar ook Posse begin december naartoe ging. Meijerfelt nam nu het bevel over de Finse troepen over en verplaatste het hoofdkwartier terug naar Lovisa.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 73<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Under den s\u00e5lunda uppfriskade harmen mot ertappade f\u00f6rr\u00e4dare <\/span>befalde konungen i en skrifvelse till Meijerfelt att l\u00e5ta h\u00e4kta Anjala-f\u00f6rbundets ledare, n\u00e4mligen generalmajor K. G. Armfelt, \u00f6fverstarne H\u00e4stesko, Montgomery och v. Otter samt majorerna J\u00e4gerhorn och Klick, hvilka alla sedan skulle of\u00f6rdr\u00f6jligen aff\u00f6ras till Stockholm.<\/span><\/td>\n\n

Tijdens de aldus opgewekte woede tegen gevangengenomen verraders, beval de koning in een brief aan Meijerfelt om de leiders van het Anjalaverbond te arresteren, namelijk generaal-majoor K.G. Armfelt, kolonels H\u00e4stesko, Montgomery en v. Otter en majoors J\u00e4gerhorn en Klick, die allemaal vervolgens onverwijld naar Stockholm zouden worden gebracht.<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 129<\/a><\/span><\/p>\n\n\n\n
Vinterns l\u00e5ngvarighet hade om\u00f6jliggjort alla mer\u00a0<\/span>betydande krigsr\u00f6relser under \u00e5rets f\u00f6rsta fem m\u00e5nader;\u00a0<\/span>endast n\u00e5gra sm\u00e4rre sk\u00e4rmytslingar vid gr\u00e4nsen\u00a0<\/span>f\u00f6ref\u00f6llo under denna tid. Meijerfelt hade l\u00e5tit bef\u00e5sta H<\/span>ang\u00f6 udde f\u00f6r att f\u00f6rhindra inomskarsledens\u00a0<\/span>st\u00e4ngande af den ryska flottan;\u2019 likaledes hade man l\u00e5tit\u00a0<\/span>bef\u00e5sta Pumala sund och d\u00e4r f\u00f6rlagt en eskader af <\/span><\/span>kanonb\u00e5tar. Ryssarnes f\u00f6rs\u00f6k att bem\u00e4ktiga sig Hang\u00f6,\u00a0<\/span>hvarifr\u00e5n de f\u00f6reg\u00e5ende \u00e5r till stor del lyckats afsk\u00e4ra\u00a0<\/span>f\u00f6rbindelsen mellan Finland och Sverige, misslyckades\u00a0<\/span>d\u00e4rf\u00f6r denna g\u00e5ng;<\/span><\/span><\/td>\n\n

De langdurige winter had het onmogelijk gemaakt om gedurende de eerste vijf maanden van het jaar nog meer oorlogsbewegingen te maken; gedurende deze tijd vonden er slechts een paar kleine schermutselingen aan de grens plaats. Meijerfelt had het voorgebergte van Hank\u00f6 versterkt om te voorkomen dat de binnenlandse route door de Russische vloot zou worden afgesloten; evenzo was Pumala\u00a0 sund versterkt en was er een eskader kanonneerboten gestationeerd. De poging van de Russen om Hank\u00f6 in te nemen, vanwaar ze vorig jaar grotendeels de verbinding tussen Finland en Zweden hadden weten af \u200b\u200bte snijden, mislukte dit keer dan ook;<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Pag. 133-137<\/a> (Zomerveldtocht 1798)<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
Svenska h\u00e4rens hufvudstyrka var f\u00f6rlagd l\u00e4ngs Kymmene elf i tre f\u00f6rdelningar: den h\u00f6gra under<\/span>
\ngenerall\u00f6jtnant Meijerfelt och generalmajor Kaulbars <\/span>befann sig vid kustv\u00e4gen; (…)
\nTillsammans utgjorde de f\u00f6r r\u00f6rligt f\u00e5ltt\u00e5g p\u00e5r\u00e4kneliga trupperna omkring 16,000 man ; de \u00f6friga l\u00e5go dels i garnisoner, dels p\u00e5 roten. De ryska trupperna, som i b\u00f6rjan \u00e4fven l\u00e5go spridda
\nutefter gr\u00e4nsen, hade ungef\u00e5r samma styrka. (…)
\nDetta f\u00f6rslag antogs, och h\u00e4ren fick redan den 14 juni uppbrotts-order. Konungen \u00e4mnade med hufvudstyrkan framrycka p\u00e5 v\u00e4gen till Davidstad. Meijerfelt med kustf\u00f6rdelningen och Ehrensv\u00e4rd med sk\u00e4rg\u00e5rdsflottan skulle under tiden uppeh\u00e5lla ryssarne till h\u00f6ger vid Fredrikshamn, medan Kaulbars med 2,000 man s\u00e4ndes till Heinola f\u00f6r att skydda mot \u00f6fverrumpling venster-ifr\u00e5n. (…)
\nSamtidigt (2 juli) tillk\u00e4mpade sig Meijerfelt med sin 4,000 man starka kustf\u00f6rdelning \u00f6fverg\u00e5ngen \u00f6fver Kymmene elf vid Abborfors och dref under de f\u00f6ljande dagarne ryssarne tillbaka till Kymmeneg\u00e5rd. Ehrensv\u00e4rd, som med sk\u00e4rg\u00e5rdsflottan lagt sig i Svensksund, l\u00e4t mindre afdelningar af densamma framtr\u00e4nga till Kymmeneg\u00e5rd f\u00f6r att underst\u00f6dja Meijerfelt. (…)
\nDe svenska trupperna voro nu spridda p\u00e5 olika
\nh\u00e5ll och utan f\u00f6rm\u00e5ga att samverka med hvarandra. Stedingk beh\u00f6ll sin afskilda st\u00e4llning i Savolaks. Pl\u00e5ten stod vid Anjala med en styrka, som efter hand f\u00f6rst\u00e4rktes till 3,000 man. Med lika mycket folk stod Meijerfelt vid Y\u00e4r\u00e4l\u00e4. (…)
\n<\/span><\/td>\n		\n

De hoofdmacht van het Zweedse leger bevond zich langs de Kymmene-elf in drie divisies: rechtsonder bevonden luitenant-generaal Meijerfelt en generaal-majoor Kaulbars zich op de kustweg; (…)
\nSamen bedroegen de troepen waarop gerekend kon worden voor een mobiele veldtrein zo’n 16.000 man; de anderen bevonden zich deels in garnizoenen, deels in de rotten. De Russische troepen, die in het begin ook verspreid waren langs de grens, had ongeveer dezelfde kracht. (…)
\n<\/span>Dit voorstel werd aanvaard en het leger ontving op 14 juni al ontbindingsbevelen. De koning was van plan met de hoofdmacht op te rukken op weg naar Davidstad. Meijerfelt met de kustdivisie en Ehrensv\u00e4rd met de vloot van de archipel moesten ondertussen de Russen aan de rechterkant bij Fredrikshamn tegenhouden, terwijl Kaulbars met 2.000 man naar Heinola werd gestuurd om te beschermen tegen een overschrijding vanuit het westen. (…)
\nTegelijkertijd (2 juli) vocht Meijerfelt met zijn 4.000 man sterke kustdivisie om de Kymmene-elf bij Abborfors over te steken en in de daaropvolgende dagen dreef hij de Russen terug naar Kymmeneg\u00e5rd. Ehrensv\u00e4rd, die met de vloot van de archipel die in Svensksund was neergelegd, kleinere divisies van dezelfde toestond om naar Kymmeneg\u00e5rd op te rukken om Meijerfelt te ondersteunen. (…)
\nDe Zweedse troepen waren nu in verschillende richtingen verspreid gehouden en zonder de mogelijkheid om met elkaar samen te werken. Steding behield zijn afgelegen positie in Savolaks. Platen stond bij Anjala met een macht, die geleidelijk aan toenam tot 3.000 man. Met een gelijk aantal mensen stond Meijerfelt bij Y\u00e4r\u00e4l\u00e4. (…)<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

\u00a0<\/span>Pag. 228<\/a><\/span><\/p>\n

1777 Kellgren als informator bij Meijerfeldt<\/span><\/p>\n

“Karl den Tolfts historia”, <\/strong><\/span>Duitse vertaling A. von Etzel, <\/strong><\/span><\/span>“Geschichte Karl des Zw\u00f6lften: nach dem Schwedischen bear”, Leipzig 1860.<\/span>
\n<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Pag. 117<\/a><\/span><\/p>\n

M. is te zwak voor een grote veldslag met August en Schulenburg en moet zich daardoor in Posen terugtrekken.<\/span><\/p>\n

Pag. 127<\/a><\/span><\/p>\n

Meijerfeldt moet met Karel XII en Prins Max tot aan zijn nek door het moeras waden.<\/span><\/p>\n

Pag. 133<\/a><\/span><\/p>\n

Karel XII stuurt Meijerfeldt met een aanzienlijke krijgsmacht naar Dresden.<\/span><\/p>\n

Pag. 255<\/a><\/span><\/p>\n

Karel XII had zijn vredesvoorwaarden via Meijerfeldt aan de tsaar overgebracht.<\/span><\/p>\n

Pag. 307<\/a><\/span><\/p>\n

Karel XII zendt Axel Roos naar Meijerfeldt in Stralsund om zijn terugkeer te melden.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Andreas Fryxell, “Ber\u00e4ttelser ur Svenska Historien”, Stockholm 1823-1872. Deel 21. Karl den Tolftes Regering 1 Karl den Tolftes Ungdoms- och Freds\u00e5r. Hans\u00a0f\u00f6rsta Krigs\u00e5r\u00a0samt Afs\u00e4ttnings-fejden mot Konung August Pag. 188 Emellertid l\u00e4ngtade han sjelf efter krigsbragder och efter tillf\u00e4lle att s\u00e5 snart m\u00f6jligt lyfta kronan fr\u00e5n Augusts hufvud. Dessa k\u00e4nslor eggades af n\u00e5gra hans generaler, en … Verder lezen Fryxell<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-11841","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/11841","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11841"}],"version-history":[{"count":214,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/11841\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":55801,"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/11841\/revisions\/55801"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/meijenfeldt.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11841"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}